Ik was in Londen vandaag. Ik was vergeten hoe het voelt, zomer in Londen. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik hier voor het laatst in mijn eentje rondliep. Maar ik herinnerde me wel opeens weer hoe ontzettend vaak ik hier geweest ben. Het was alsof ik een oude liefde tegenkwam.
Londen en ik, dat begon allemaal met mijn tante in Engeland. Die eerste zomer, toen ik 12 werd, logeerden we bij mijn ouddoom en -tante – hetzelfde huis was ik nu ook weer logeer – en nam mijn vader mijn broer en mee naar Londen, naar de Tower en naar de muscial Starlight Express. Daarna logeerde ik tot ver in mijn studententijd iedere zomer bij mijn tante, die me vaak een dagje meenam naar Londen. Meestal was het om dingen te regelen, maar terwijl ik braaf mee ging met al haar afspraken en klusjes zat er af en toe ook een museumbezoek aan vast.
Later had ik een vriendje in Londen, en een penvriendin die een IRL-vriendin werd. Zo kwam het dat ik heel wat zomers in Londen heb doorgebracht. En later werkte ik voor een Brits bedrijf, en had ik af en toe business trips naar het hoofdkantoor (dat het Modern Tate sponsorde).
De afgelopen 20 jaar was ik er maar een enkele keer. Dus ik was een beetje vergeten hoe thuis ik me er voel.
De parken, de rivier, de musea. Op iemand wachten op Leicester Square in een of andere toeristische tent.
De South Bank. Die keer dat ik met een collega in de Modern Tate was en de vilten-vet kunstwerken zag van Joseph Beuys waar ik niets van begreep (alleen dit werk is me bijgebleven. Het is wat toegankelijker dan al dat vilt en vet).
Mijn tante nam me mee naar Tate Britain, waar ik het eerste schilderij zag dat me ooit bij bleef, van Turner.
Met een penvriendin, die deels Zuid-Amerikaans is, vierde ik het Braziliaanse wereldkampioenschap in 1994. Overal bliezen mensen op fluitjes en hingen uitgelaten voetbalfans in lantarenpalen, het was waanzinnig.
Met een vriendje ging ik naar Hampstead Heath, Regents Park, Telegraph Hill en Highgate. Zijn vader nam ons mee naar de premiere van de film 1492, waar prinses Diana bij was (je zag ze samen praten, op het scherm). In een zwarte taxi en een nieuwe jurk door Londen, met daarna een hamburger in het Hardrock Cafe.
Midden in de nacht koffie in Bar Italia in Soho en dan je neef tegenkomen.
Met mijn moeder naar Londen: high tea bij Fortnum & Mason’s.
En natuurlijk mijn huwelijksreis! Met een diner in het beroemde River Cafe (waar Jamie Oliver ontdekt werd) als een van de vele hoogtepunten.
De herinneringen bleven maar komen vandaag. Ze zijn eindeloos.
Terwijl Londen en ik elkaar weer vonden, ging ik naar Van Gogh en Cezanne kijken, bezocht mijn favoriete museumwinkel voor posters en een dichtbundel, had ik een heerlijk (ge-airconditioned) half uurtje in boekhandel Waterstones (kocht dit boek! Ben al halverwege), lag ik in het park te lezen met uitzicht op de pelikanen en eindigde in een Indiaas restaurant met mensen die ik nog nooit in het echt had gezien en waarmee ik eindeloos over AI kon praten.
Wat een topdag! Later meer!
Ik ben circa 7 minuten in hartje London geweest. Was op een zeer vroege zondagochtend en ik had de stad zo ongeveer voor mezelf. Ik treinde van Southampton naar Harwich. In London ontbrak een stuk spoorlijn en gebruikte ik de meegenomen fiets. Niet gek, het was een fietsvakantie. Met die vakanties meed ik destijds vooral grote steden. Ben ook meer van steden tussen 50.000 en 150.000 inwoners. Ben ook nog nog nooit in London geland. Wel een keer of 40 in Newcastle en 20x op andere kleine GB-luchthavens. Meestal in de buurt van staalfabrieken, die er nu niet meer zijn.
Ah de tijd van de staalfabrieken … mijn man werkte ooit voor een Brits staalbedrijf. Niet veel meer van over…
Dat klinkt als een mooie dag!
Londen lijkt me een leuke stad, maar het is er nog niet van gekomen om er daadwerkelijk heen te gaan helaas.
Het is wel echt een Stad, vol toeristen en drukke mensen. Je moet er maar van houden, he? Ik weet nog dat ik wel eens door Londen liep en me afvroeg waarom iedereen altijd zo’n haast heeft daar. Haha! Volgens mijn vriendin was dat gewoon logisch want je ging altijd ergens heen, je bent altijd op weg naar iets. Haar moeder vond het maar een raar idee dat je geen bestemming zou hebben, herinner ik me. Grappig.
Maar als je steden niet erg vindt, is er ongelofelijk veel te doen! En volgens mij zijn de meeste musea gratis dus dat maakt het wel heel aantrekkelijk.