Bloggen. Ik doe het wel maar ik doe het niet écht. Niet zoals vroeger. En terwijl ik op de bank zat, TV te kijken dacht ik vol nostalgie aan de tijd dat ik iedere dag blogde. Zes jaar lang. En opeens wist ik ook waarom ik het niet meer deed.
Kijk, het begon allemaal toen ik bezig was met een nieuw bedrijf. Mijn potentiele investeerder hield mijn site in de gaten. En hem viel op dat ik zoveel blogde. Hij dacht dat ik die tijd misschien beter in andere dingen kon steken, zoals mijn nieuwe bedrijf.
Ik legde hem natuurlijk wel uit dat bloggen voor mij was zoals gitaar spelen voor hem was. Maar hij leek niet overtuigd. En toen ging ik twijfelen.
De afgelopen jaren was dat moment van twijfel en feedback mijn reden, iedere keer dat ik concludeerde dat ik het bloggen zo miste. Ik bedoel, ik heb meerdere keren per week wel een idee of gedachte die ik vroeger gewoon gedeeld zou hebben. Maar vandaag dacht ik: dat is het niet alleen.
Jaren en jaren en jaren lang voelde het OK om alles gewoon online te gooien, omdat ik me niet zichtbaar voelde. Ik bedoel in de positieve zin van het woord. De mensen die dit blog lazen waren mensen die me kenden van twitterchat #blogpraat, vooral. En wat familie. En een paar collega’s.
Mijn werk vond zich grotendeels achter de schermen. Ik werkte als zzp-er voor Frankwatching en deed hier en daar wat workshops. Maar ik was niet zo zichtbaar. Ook al had ik al een boek geschreven en was ik heel actief op sommige social media kanalen (Twitter!), ik was niet zo bezig met de rest van de wereld.
Maar toen ik stopte bij Frankwatching en me volledig op mijn werk als spreker en trainer ging richten, veranderde dat. Misschien werd ik niet zichtbaarder maar ik voelde me opeens zichtbaarder. Ik werd me opeens bewust van het feit dat mensen misschien mijn blog zouden lezen.
I know, I know. Ik had al 100+ webinars gerund. Ik runde al jaren en jaren twitterchat #blogpraat met veel succes (en zichtbaarheid). Ik had al twee boeken geschreven. En ik was al een paar jaar trainingen en workshops aan het geven. Ik was superactief op Twitter, zat in een netwerk van andere social media experts en online marketing specialisten, was al jaren en jaren op LinkedIn actief. En ik had – niet te vergeten – al duizenden bezoekers op mijn blog iedere maand.
Maar het voelde nog intiem.
Bloggen over je persoonlijke leven zoals ik daarvoor altijd deed, dat voelt gek. Sinds ik terug ben uit het buitenland voelt het alsof je opeens op straat mensen kan tegenkomen die je blog lezen. Daar had ik in Turkije en de VS geen last van. 😀
Ik kom in aanraking met steeds meer mensen. Door mijn boeken, door mijn aanwezigheid op social media en door de vele trainingen en lezingen die ik geef. En hoewel ik niet de illusie heb dat iedereen mij opzoekt en met mij bezig is, voelt dit blog opeens veel publieker.
En toch.
Ik mis het bloggen.
Je moet lekker bloggen wat je wil.
En ik ook!
- Waarom gebruiken we AI? - 9 januari 2026
- Gevraagd worden - 8 januari 2026
- Wil je meer boeken lezen dit jaar: 5 ongebruikelijke tips van een boekenwurm - 7 januari 2026
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
