Over motivatie en woede

hoekIk denk de laatste tijd na over ‘motivatie’. En leren. En hoe je mensen motiveert om te leren. En hoe je leren leuk maakt. En hoe je online leren leuk maakt.

Dat is niet voor niets. Dat komt door mijn vriend Cor, die dit soort onderwerpen (o.a. in relatie tot spel en tot kunsteducatie) onderzoekt. Morgen gaan Cor en ik een opdracht pitchen voor de interaction design studenten van de HKU (die ik in mijn hoofd gewoon de Kunstacademie noem). Nu maar hopen dat we ze kunnen motiveren om voor ons te kiezen. ūüėČ

Anyway, ik moest vandaag in het kader van ‘motivatie’ denken aan een hockeywedstrijd van mijn zoontje laatst. En aan de coach van de tegenpartij.

Het andere team was in principe beter en iets ouder.

Maar ons team won. Tot frustratie van de coach.

De coach was een grote man. De vader van een van de spelertjes. En hij was boos. Alles aan hem straalde boosheid uit. Hij schreeuwde boos. Hij praatte boos. En de dingen die hij tegen de jongens riep waren boos. Hij verwachtte veel van ze Рdat lijkt me op zich niet slecht Рmaar hij was de hele tijd boos. Wat ze ook deden.

Je kon aan zijn geroep merken dat de hele tijd teleurgesteld werd. De jongens deden het kennelijk nooit goed. En Рheel gek Рze gingen het ook maar niet beter doen.

 

De woede van de man was niet heel duidelijk.

Als je niet al te dicht bij stond, leek het een soort van passie, of opwinding. Maar het was toch echt woede. Een soort van passief-agressieve boosheid. Als je hem zou vragen of hij boos was, zou hij denk ik nee antwoorden. Antwoorden dat hij zich functioneel opwond. Maar alles aan hem voelde boos en klonk boos.

Brrr.

Ik kan daar niet zo goed tegen. Ik voelde mijn hartslag omhoog gaan. Ik moest echt bewust even afstand nemen en me afsluiten voor die woede.

In een boek dat ik heel goed vond, dat zelfs mijn leven veranderde, Raising Cain¬†(zie hier op Amazon), hebben de auteurs het over ‘the culture of cruelty’. Ze beschrijven hoe veel jongens en mannen opgroeien in een cultuur waar zwakte niet mag. Waar wreedheid gelijkgesteld wordt aan¬†kracht. Waar gevoelens zwakte zijn. En emoties worden onderdrukt.

Ik keek naar de meneer op het hockeyveld.

Hij vond het duidelijk normaal om zo boos tegen jongetjes van 8 en 9 te schreeuwen. Hij vond misschien dat woede motiveert. Misschien vonden de andere ouders het ook normaal. Misschien zijn er heel veel mensen die denken dat dat de manier is om jongens te helpen presteren.

Motivatie is een raar ding, en dat is het.

(onderstaande video, waar Cor me op wees, gaat niet over woede als motivator. maar wel over motivatie in het algemeen)

Elja elders:

Elja Daae

Elja is spreker, trainer en adviseur op het gebied van social media. Ze is daarnaast een van de bekendste blogexperts van Nederland. Elja is de auteur van twee boeken over social media en heeft al een vaag idee voor de derde. Meer lezen? Abonneer je op haar nieuwsbrief over marketing, social media en ondernemersschap. Iedere vrijdag in je inbox!
Elja elders:

1 Reactie

Discussieer mee en vertel ons uw mening.

Zo simpel is dan gelukantwoord
14 mei 2016 om 10:59

Nee, boos worden is absoluut geen goede motivatie!

Reactie achterlaten

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.