Soms vraag ik me af waarom ik het doe, dat bloggen. Behalve dat ik het leuk vind, natuurlijk. Maar het voelt vaak heel kwetsbaar. Het is raar om iedere dag eerlijk te schrijven over hoe het gaat en wat ik vind, zonder te weten wie het leest en wat diegene denkt. Bloggen zoals ik dat doe is in die zin een risico.
Het is bijvoorbeeld heel gek om niet te weten of oud-collega’s mee lezen (uitzonderingen daargelaten! you know who you are). Of mogelijke opdrachtgevers. Mensen uit de buurt. Zakelijke contacten. Familieleden.
Elja vs anoniem
Waar je op social media ieder geval aan de likes en volgers nog ziet wie je berichten onder ogen heeft gekregen of in ieder geval interesse heeft getoond, is dat bij een blog heel anders.
(in theorie zou ik de lijst met blogabonnees kunnen bekijken, maar dat doe ik niet. en dan nog: er zijn meer lezers dan abonnees op dit blog)
Dat is ook het mooie van het anonieme internet, dat je overal kunt kijken zonder je te melden met naam en toenaam. Nou ja, voor zover het nog anoniem is althans (check deze tool om te zien wat websites van je weten: sinceyouarrived.world/taken). Maar ik track zo min mogelijk, dus ik weet niet wie hier langskomen.
Windowpane prose
Sinds kort luister ik de podcast van Bill Nighy. Hij is de acteur die in de Kerstfilm Love Actually de wat verlopen popster speelt, met de kenmerkende stem. Hij blijkt een erg belezen, bescheiden en vriendelijke man te zijn. In de podcast, ill-advised by Bill Nighy, beantwoord hij met veel humor willekeurige vragen van luisteraars, als een soort orakel. Ik moet niet vaak lachen om podcasts, maar Bill krijgt het voor elkaar dat ik met een glimlach over straat loop.
In een recente aflevering moest hij even iets kwijt over ‘fine dining’ en over ‘fine writing’. Hij houdt niet zo van ‘windowpane prose’: een schrijfstijl die zo transparant is, dat je er door heen kunt kijken.
“And I think what windowpane prose means is that it’s so spare that the writer runs no risk whatsoever of being busted for anything. It’s sort of neutral. (…) It’s just long form cowardice”.
Ik weet niet of ik het daar nou helemaal mee eens ben. Hij houdt van wat hij ‘literair’ noemt en vindt de simpele teksten het tegenovergestelde en dus niet interessant. Ik vind dat ‘literair’ vaak ook betekent ‘ontoegankelijk voor de meeste mensen’ dus ik vind niets mis met ‘windowpane prose’ (kennelijk een verwijzing naar een uitspraak van George Orwell die juist vond dat schrijvers wel zo moesten schrijven).
Schrijven alsof je een mens bent is risico nemen
Toch zette Bill me aan het denken, namelijk over dat risico nemen als schrijver en als blogger. Want daarin ben ik het met hem eens: teksten zonder risico zijn saai en leveren weinig op.
Bloggers die perfect proberen te bloggen, lees ik niet. Zonde van mijn tijd.
De leukste dingen om te lezen vind ik toch de berichten, artikelen en blogs waar een mening in zit, emotie, een authentiek verhaal. Er hoeven natuurlijk geen foutjes en onhandige stijlfiguren in te staan, maar als dat wel zo is maken die het allemaal echter.
Ik begrijp wel dat mensen tegenwoordig expres fouten maken in hun AI-teksten om ze echter te laten lijken. Want dat is waar AI-modellen zo goed in zijn: saaie, voorspelbare teksten. Zelfs als je met een prompt zou vragen om wat minder genuanceerde teksten, zou je – vermoed ik – voorspelbare meningen krijgen.
Het is de reden dat LinkedIn vol staat met ‘mislukkingsverhalen’, zoals Tom hier zegt. Allemaal broetry-achtige verhalen die zogenaamd kwetsbaar zijn maar nep en gemaakt aanvoelen. Het lijkt alsof mensen risico nemen, maar het is niet zo.
Écht schrijven op het internet is risicovol.
Maar het levert ook iets op: jullie aandacht.
Dus daar houd ik me dan maar aan vast. 🙂
Ik blog al heel lang anoniem en eigenlijk is m’n pseudoniem een soort persoon geworden die wel heel erg op me lijkt. Heb geen zin om me anders voor te doen op het internet. Een foto van mezelf heb ik nooit geplaatst en zeker niet in combinatie met m’n pseudoniem. Mijn echte naam is te achterhalen en zelf zou ik daar een minuut of 10 overdoen. Anderen hebben me nooit gemeld dat het hen gelukt is. Afgelopen weekend nog iets grappigs. Ik sprak een voor mij onbekende vrouw aan die op een vreemde manier bij een stadsloopwedstrijd zat. Daar maakte ik een opmerking over en we raarkten aan de praat. Best een leuk gesprek over locale dingen. Opeens zegt zij: Ben je Ximaar? Dat gaf ik meteen toe, want daar doe ik niet moeilijk over. Ze las/leest vaak bij me en bij andere bloggers, maar had zelf geen blog. (Nagezocht:) De laatste keer dat ze met haar voornaam bij me reageerde was 2 jaar geleden. Ik praat waarschijnlijk zoals ik schrijf, of ben over een herekenbaar stokpaardje begonnen zonder dat te realiseren. Die sinceyouarrived haald wat info uit m’n IP-nummer, waarvan ik al jaren op de hoogte ben. Er stond niets tussen wat ik al wist, kwam ook niet met een naam of pseudoniem.
Hé??? Hoe wist ze dat nou? Vertelde je dat je bogde??
Ik zeg nooit tegen mensen dat ik blog. Dus best grappig. Ze wist ook niet m’n achternaam. Toen ik daar wat op door wilde vragen begon de wedstrijd met veel lawaai van kinderen en hun ouders. Zij zat er ook om iemand aan te moedigen. Ben doorgelopen, omdat ik met die cityrun weinig heb.
Ik spreek regelmatig mensen tijdens een wandeling. Na zoveel keren is het niet gek dat ik op een of andere manier wordt herkend, maar deze had ik niet verwacht.
Nee, ik snap er niets van. Hoe kan ze dat nou weten. Misschien toch een gezamenlijke kennis die weet dat jij blogt … zoiets
Echte verhalen krijgen meer reacties heb ik ondervonden. Ik blog niet anoniem. Ik ervaar vaak steun of bevestiging. De mensen die bij mij reageren lezen vaak ook al langer mee. Ik lees en reageer niet bij iedereen maar er is wel een band vaak.
Ja herkenbaar. De vaste reageerders voelen als bekenden.
Ik blog redelijk anoniem, maar als je op mijn pagina terecht komt én je kent me dan weet je meteen wie mevrouw Niekje is. Er staat namelijk een vrij recente foto van mij op mijn blog.
Ik deel veel persoonlijke informatie, de nare dingen maar natuurlijk ook de leuke dingen. Ik heb geen idee wie er meelezen, op een enkeling na die ik persoonlijk heb leren kennen via mijn blog. Er is ook iemand die ik regelmatig op de sportschool tegenkom die mijn blog leest.
Wanneer ik over anderen schrijf noem ik ze nooit bij naam en wanneer het over mijn werk gaat ben ik ook terughoudend. Geen informatie die anderen kan schaden. Ook geen informatie over de organisatie waardoor de organisatie of ikzelf in de problemen kan komen.
En af en toe schrijf ik wel eens een blog die nergens over gaat, een kulverhaaltje noem ik dat. Gewoon, omdat het kan.
Klinkt als een mooie tussenoplossing: semi-anoniem.
Lijkt me gek, mensen uit de sportschool die je blog lezen!