Ik heb al dagen niet geblogd en ik weet niet goed waarom niet. Bijna al die dagen schok ik opeens mentaal wakker, toen ik het me realiseerde. Het zal wel iets betekenen, dacht ik meteen, maar wat?
Ik moet soms lachen om mezelf en mijn navelstaarderij. Dat krijg je als je niet (echt) werkt: je bent de hele dag alleen met je eigen gedachten. Voor je het weet zit je jezelf kapot te reflecteren.
Navelstaren kun je leren
De reden dat ik op zo’n moment om mezelf moet lachen, is omdat dat de kritiek was die ik kreeg, in mijn vorige werk: dat ik onvoldoende op mezelf reflecteerde. Ik denk dat het maar gedeeltelijk waar was. En dat het het misschien ook vooral iets zei over degene die het uitte. Ik heb mezelf en die ander ook al lang vergeven voor het feit dat het ons beiden niet lukte, omdat het gewoon te druk was om de rust te vinden voor echte reflectie.
Maar of het waar is of niet, maakt niet eens echt uit.
Zoals dat vaak gaat als je afhankelijk bent van een ander en diens feedback, kan een opmerking eindeloos blijven nagalmen.
Het heeft er in ieder geval toe geleid – zoals je hebt kunnen volgen de afgelopen 12 maanden – dat ik veel aan het reflecteren ben geslagen.
Niet alleen maar met mezelf, gelukkig. Ook met anderen. Het is helend geweest om met mensen die buiten mijn werk stonden te praten over werk, mijn werkomgeving en de wereld van werk. Mensen die ik ken van oude functies, die me aanmoedigen en vertrouwen in me hebben. En met mensen die ik nog niet kende, maar die mijn werkomgeving kennen.
De reis naar binnen
Reflectie zo’n gewoonte geworden, dat ik nu, als ik vaststel dat ik dagenlang niet heb geblogd, als het ware de reis naar binnen maak om te onderzoeken waarom dan niet.
Het antwoord heb ik niet helemaal, maar ik weet wel dat er iets aan het veranderen is. Dat het kriebelt. Het is tijd om weer aan het werk te gaan. Ik ben – denk ik – langzaam een beetje aan het starten met starten.
Ik constateerde ook dat ik, hoewel ik tegen familie en vrienden roep dat ik me nu echt begin te vervelen, een kleine hartverzakking had toen ik van de week een email in mijn inbox had die over een mogelijke baan leek te gaan. Het bleek niet zo te zijn, maar ik stelde vast dat ik een schrikreactie had. Oh nee! Wat als dit een aanbod is voor een baan?! Arghhh!
Het duurde maar seconden, maar toch moest ik lachen om mezelf. Zo klaar was ik toch ook weer niet, kennelijk. Of misschien ook wel, alleen was het toch even even spannend.
Ik moest er in ieder geval even over nadenken. Mijn eigen reactie analyseren. Beetje navelstaren. OMDAT IK DAAR TE VEEL TIJD VOOR HEB!
Onwards and upwards
Het is een ongelofelijke luxe om tijd te hebben voor alles dat ik altijd al wilde doen. Naar familie in het buitenland, naar musea (gisteren even Van Gogh Village Nuenen geweest omdat ik in de buurt was. Kreeg een beetje deze vibes Schattig dorpje maar (conclusie) je hoeft er niet voor om te rijden). Bloggen, schrijven, nadenken, lezen. Vrijwilligerswerk. Commissies waarvoor ik rustig 2 uur heen en 2 uur terug rijd, want why not – ik heb de tijd. Tuinieren.
Aan de andere kant heb ik sinds vandaag de eerste key note voor volgend jaar in de agenda staan. En dat voelt wel heel lekker. Eindelijk weer het podium op (dat mocht ik het laatste half jaar in mijn vorige baan niet meer, een van de redenen om ontslag te nemen).
De reis naar binnen is prachtig. Maar nergens leer je zo veel als in het echte leven, met echte mensen.
Zelfs de reis naar binnen is leuker om samen te maken.
Reageren?