Ik werd gisteren de AI-dame genoemd, naar aanleiding van een panel waaraan ik deelnam. Ik vond het een compliment. Minder leuk was de rol van AI-politie, die ik ook kreeg toebedeeld. Maar beide benamingen passen me eigenlijk niet zo, bedacht ik in de bus naar huis.
De titel AI-dame roept de associatie op met iemand die een ChatGPT-koningin is. En dat ben ik bepaald niet.
Prompt tot je dropt
Ik kan uiteraard wel prompten, voor zover je dat als skill kunt bestempelen. Het is een beetje alsof je ‘in zoekmachine zoeken’ op je CV zet, vind ik. Ik weet dat e er veel meer mee kunt, maar ik ben niet zo iemand die ingewikkelde constructies bouwt. Misschien vooral omdat ik niet zo geloof in geweldige uitkomsten? Of misschien ben ik gewoon een luie prompter. Ik vertrouw er op dat het systeem begrijpt wat ik wil en zelf kiest voor het beste model (bij ChatGPT moet je eigenlijk aangeven welk model je wilt gebruiken). Tot nu krijg ik altijd aardige resultaten.
Tegelijkertijd vertrouw ik helemaal NIETS dat vanuit ChatGPT of andere taalmodellen komt. Kortom: een gezonde relatie van totaal vertrouwen enerzijds en totaal wantrouwen anderzijds.
Tussen AI-fangirl en AI-politie in
Gisteren, in het panel, zat ik ook een beetje in het midden. Enthousiast, ja, maar voorzichtig.
Ik vind AI-technologie al heel lang fascinerend en ben al heel lang enthousiast. Lang voordat ik wist van het bestaan van taalmodellen. Want al die social media apps waar ik mijn werk van had gemaakt zaten natuurlijk ook al vol met AI-toepassingen, net als zoekmachines.
Maar toen las ik het boek ‘Weapons of Math Destruction’. Het was in 2017. In het blog waarnaar ik link zeg ik zelfs dat het mijn leven veranderde, dat boek. Ha! If only I knew.
Dit was lang voordat we wisten wat de toeslagaffaire was. Maar in het boek werden al veel voorbeelden aangehaald waarbij algoritmes problemen veroorzaakten en mensen op grote schaal gediscrimineerd werden.
Daarom neig ik, ondanks dat enthousiasme over de technologie, vooral naar ‘voorzichtigheid is geboden’.
De AI-hype is real
Als je voorzichtig bent, word je vaak automatisch in de rol van AI-politie gezet. Vooral binnen de overheid, waar het een tijd geduurd heeft voor we er uit waren wat nou de juiste kaders waren voor het gebruik van AI.
Denk aan opmerkingen als:
- “We blijven achter!”
- “Mensen willen niet bij ons werken, als ze geen AI mogen gebruiken.”
- “Iedereen gebruikt het toch al stiekem.”
- “Het is onvermijdelijk.”
Ik heb deze argumenten honderden keren gehoord. Niet gisteren, waar een publiek zat dat zich goed bewust was van die afweging van kansen en risico’s. Maar de afgelopen jaren.
Ik blijf erbij dat de overheid voorzichtig moet zijn, dat er niets onvermijdelijk is aan generatieve AI tenzij we dat zelf laten gebeuren en dat je bij iedere technologie moet kijken wat het probleem is dat je oplost en welk proleem je daarmee juist creeërt. ‘AI first’ is onzin. Zelfs als de kansen overduidelijk lijken, moeten we op blijven letten en de juiste vragen stellen (zoals in het boek over AI voor toezichthouders).
We weten zo langzamerhand dat technologische verandering nooit alleen maar goed is, toch? En dat er altijd een beperkte groep mensen geld aan verdient, terwijl vaak een grote groep de negatieve effecten ondervindt?
Precies.
Technologie is nooit neutraal. En daarom is niets mis met voorzichtigheid.
218/1000
Precies dat, en hoe makkelijk is het om AI de schuld te geven? Een onbekende speler, een engerd. Net als de stoomlocomotief vroeger de schuldige was als er iemand overleed in het dorp waar hij doorheen gereden was…
Ik heb wel eens gedacht om mezelf zoekkundige of beter vindkundige te noemen. Op een of andere manier sluiten mijn zoekopdrachten vaak beter aan op zoekmachines. Eigenlijk is dat meteen de reden dat AI me weinig extra’s op dat gebied levert. En ik zoek dat dan ook weer na aangzien ik wel wat zekerheid zoek.
Zie ook vaak slechte resultaten van ChatGPT, waar een blinde kennis in mijn ogen net iets teveel op vertrouwd. Hoorde dat dergelijk AI je naar de mond praat. Zelf ben ik meer van de feiten, ook al kunnen die minder plezierig zijn.
herkenbaar, dat vertrouwen. Ik begrijp het wel, het is geweldig. Te mooi om waar te zijn. Ik begrijp wel dat mensen die fouten voor lief nemen als het je leven zo veel makkelijker maakt. Of lijkt te maken.
En herkenbaar ook dat het soms niet veel meer doet dan een goede zoekopdracht. Aan de andere kant zijn er wel dingen die handig zijn met generatieve AI vanwege die training op tekst. Ik gebruik het nu vaak als ik niet op een woord of term kan komen, bijvoorbeeld. Dat lukt met (traditionele) zoekmachines niet, omdat die tekstuele context ontbreekt.
AI, of technologie zo je wilt, staat nooit op zichzelf. Iemand heeft aan de slinger gedraaid. Ik zie het vaak als een veredelde zoekmachine. Tenslotte halen Claude, Chat, CP, Perplexity en al die anderen ook hun gegevens ergens uit het internet. Datzelfde internet dat door ons gevuld is met (on)zin…
Zo is het. Met alle technologie natuurlijk. Maar soms lijkt het alsof we vergeten dat mensen, met hun eigen voroordelen en voorkeuren, die technologie maken.