Ik werd getriggerd door deze post van Eelco (een Frankwatchingcollega). Het gaat over jezelf zijn, bloggen vanuit je zelf in plaats van ‘zakelijk’*. Hij werd op zijn beurt weer getriggerd door het interview met Punkmedia waar ik gisteren over schreef.
Hij deed me denken aan iets waar ik vroeger, echt als tiener bedoel ik, veel over nadacht. Namelijk dat niemand jouw perspectief heeft. En dat bedoel ik letterlijk. Dat niemand anders in jouw schoenen staat, en wat dat betekent.
Zelfs als je een eeneiïge tweeling zou zijn, dacht ik dan, kijk je toch altijd nét iets anders naar de wereld. Je groeit dan op in hetzelfde huis, met dezelfde ouders, bent misschien zelfs vaak fysiek in de buurt bij je broer of zus. Misschien ben je precies even lang en kijk je vanuit dezelfde hoogte naar de wereld. Maar de fysieke ruimte die jij inneemt, neemt die ander niet in. Jij staat links van de tafel en die ander rechts, zeg maar. Jij zit op de ene stoel, en die ander op de andere.
Dus ook al ben je een heel groot deel hetzelfde aan het meemaken, het is toch altijd net iets anders.
Zo dacht ik. Ik vond dat een wonderlijk idee. Want hoeveel invloed zou die paar meter uitmaken, qua perspectief? Hoe gaat het je beinvloeden, als jij altijd uit het linkerraam van de auto kijkt en de ander uit het rechterraam? Nog even los van het feit dat je sowieso twee verschillende mensen bent met twee verschillende zielen/persoonlijkheden/hoe je het noemen wilt?
En als alleen je fysieke perspectief al uitmaakt, hoe zit het dan niet met je mentale perspectief? Of liever, wat je doet met wat je ziet? En hoe het komt dat jij verkiest te kijken naar 1 ding als je hetzelfde uitzicht hebt, terwijl een ander naar iets anders kijkt? Hoe komt dat? Maakt dat je niet uniek?
Laat staan hoe jij, lezer, en ik uniek zijn. Wij zijn geen tweeling en niet in hetzelfde huis opgegroeid etc (Niels, ik heb het niet tegen jou, haha!)(is mijn broer)(geen tweeling). Wij zijn dus wel degelijk uniek, qua perspectief. En als we weten te verwoorden op ons blog, levert dat dus hoe dan ook iets unieks op. Misschien niet iets dat alle mensen ter wereld aan zal spreken, nee. Misschien niet. Maar maakt dat echt uit?
Eelco schrijft heel pakkend hoe vervelend het is om altijd als eerste gezien te worden als gehandicapt (hij zit in een rolstoel). Maar, heel dubbel, wie hij is en wat hij meemaakt, maakt zijn perspectief wel weer extra interessant. Zijn perspectief is hoe dan ook anders, fysiek, mentaal. Echt eel anders dan dat van heel veel mensen. Dubbel uniek.
We zijn geen merken, hij niet, ik niet, jij niet. We zijn gewoon een uniek individu dat aansluiting zoekt bij de rest van de wereld. Je moet als het ware in je eigen blogschoenen durven staan (of zitten) en daarover durven te schrijven. En geloven dat dat genoeg is.
Want dat is het ook.
* Over zakelijk vs persoonlijk bloggen schreef Kitty Killian van de week een post op blogpraat.com, zie hier. Ik ben het er niet helemaal mee eens, juist vanwege dit bovenstaande, wat Eelco eigenlijk zo mooi beschrijft in zijn post. Ik denk dat ‘zakelijk’ veel te winnen heeft bij ‘persoonlijk’. Maar voer voor discussie is het wel. En een mooi artikel, zoals altijd bij Kitty :)
