Manage je twitteraccount

Ik zat naar aanleiding van mijn artikel gisteren (over Twitter) eens na te denken over hoe ik omga met Twitter, en waarom.

Can you read my tweets?

Ik volg Nederlandse accounts altijd terug (d.w.z. Nederlandse namen of met Nederlandse tweets), bedrijven of niet. Maar heel lang volgde ik Engelstalige accounts niet terug. Nu vaak wel (blijf achterdochtig).

Taalgebruik

Heel soms volg ik iemand terug, zie vervolgens wat tweets, en denk: nee. Vooral het gebruik van schuttingtaal vind ik een afknapper. Dan kan ik heel impulsief in zijn. Truttig, maar ik doe wat ik voel.

[Is het zo dat ik zelf nooit 'schuttingtaal' uit - of wat daar in de VS voor doorgaat -? Nou nee, er zijn woorden die ik gebruik die niet bepaald ABN zijn. Maar online zul je me daar niet snel op betrappen. Hypocriet, he?]

Twitterlijsten: manage wat je ziet

Ik gebruik hootsuite om mijn Twitteraccount te managen (ik ben sinds kort ook Sprout Social aan het uitproberen…erg enthousiast over!).

Ik heb in mijn scherm in hootsuite een aantal kolommen standaard in beeld: twitter lists, mentions, en DM’s. Ik heb twee twitterlijsten altijd zichtbaar. Een voor accounts die ik graag wil volgen vanuit professionele interesse. En een die ik graag wil volgens vanwege de leuke mensen (die heet ‘Leuke Mensen’), mensen die ik echt ken (virtueel of IRL of allebei).

Het handige hiervan is dat ik, ondanks het feit dat ik heel veel mensen volg, veel in de gaten houd van een kleinere groep mensen (een paar honderd in totaal). Twitterlijsten zijn echt een manier om orde te scheppen in de chaos van Twitter.

Terugvolgen: een wassen neus?

Dat ik met twitterlijsten werk en maar een beperkt aantal tweets daadwerkelijk bijhoud, betekent ook dat ik heel veel, de meeste, berichten helemaal niet zie.  Als je meer dan 2.000 mensen volgt, kun je ook onmogelijk alles volgen wat daar gezegd wordt. Bovendien zit daar dus geen ‘curatie’ mechanisme in, zoals in mijn lijsten waar ik mensen aan toevoeg of eraf haal (vooral aan die van professioneel interessante mensen, want leuke mensen blijven toch gewoon leuke mensen).

Je kunt dus zeggen dat daarom mijn terugvolgen een wassen neus is. Dat het een signaal is dat ik iets doe met iemands tweets, terwijl dat niet zo is.

En dat klopt wel een beetje. Maar mijn ervaring is dat mensen mij wel weten te vinden, dat ze vanzelf het gesprek aanknopen, en dan komen ze vanzelf weer in mijn lijsten, en kan ik het wat beter in de gaten houden. En nogmaals, ik kan altijd gedm-d worden en dat vind ik een belangrijke reden om terug te volgen*.

De kunst van het ontvolgen

Af en toe, twee keer per jaar of zo, gebruik een tool als manageflitter om te kijken wie ik volg die mij niet volgt. Gewoon een beetje opruimen. Er zijn nu eenmaal veel mensen die je volgen zodat je ze terugvolgt, en dan weer ontvolgen. Kinderachtig van me, maar dat vind ik ergerlijk. Dus dan ontvolg ik op mijn beurt ook weer.

Ik ga niet veel mensen actief volgen (uitzondering: deelnemers aan #blogpraat), uit mezelf, dus ik weet dat de meeste mensen die ik volg en die mij niet terugvolgen dat oorspronkelijk wel deden, en dat ik ze terug ben gaan volgen.

Ontvolgd worden doet pijn..

Toevallig was ik gisteren even met manageflitter bezig, en kwam ik erachter dat een aantal mensen die ik ben gaan terugvolgen en die ik van vroeger ken, mij niet meer volgen.

Het is gek, maar het doet toch even pijn. Terwijl ik heel goed begrijp dat ze me ontvolgd hebben. Het is niet de eerste keer dat mensen die ik uit een ver verleden ken me gaan volgen, dan op maandagavond tientallen tweets van mij voorbij zien komen in een uur of anderhalf, en zich rotschrikken. Soms zijn mensen gewoon verontwaardigd: wie denk ik eigenlijk dat ik ben, om zoveel te durven twitteren?

En gelijk hebben ze. Ik zou mezelf ook ontvolgen, denk ik!

*Ik had de afgelopen twee weken 4 auto-dm’s van dezelfde persoon met verkooppraatjes. Dat gaat zelfs mij te ver.