Dit is een gevaarlijk blog. Ik waarschuw maar alvast. Het gaat over religie. Religie en marketing, geen goede combinatie? Ha. Daar is niet iedereen het over eens.
Er is hier een fenomeen, namelijk, leerde ik vandaag, in de VS. Je start een non-profit die je iets met ‘kerk’ noemt. Je koopt ergens in een buitenwijk een goedkoop stuk grond, en zet daar een grote loods op. Kun je lekker veel mensen plaats bieden.
Je gaat actief mensen werven om naar je diensten te komen. Je vraagt ze om, zoals in de bijbel staat (schijnt?) 10 procent van hun inkomen te doneren, door middel van een automatische overboeking. Dus niet alleen door met een mandje rond te gaan en donaties te vragen. Al je marketing is erop gericht mensen te binden en toezeggingen te krijgen.
Met al dat geld bouw je naast je loods een fantastische multimediale zaal. Hal. Theater. Ik bedoel, kerk. Een podium met een licht- en geluidsinstallatie die zijn weerga niet kent. Ik bedoel, altaar. Een boodschap van blijmoedigheid. Ik bedoel, preek. Alles luchtig, licht, blij, en makkelijk. Entertainment, haast (haast???).
Daaromheen komen fitness ruimtes, kinderopvang, vergaderzalen, en zelfs een Starbucks. Een soort one-stop-shop-model, maar dan voor je sociale en spirituele leven.
Je zet een waanzinnig marketingmachine op, on- en offline, om je ‘product’ te ‘verkopen’. De ‘mega-church’ is geboren.
Maak ik een grapje? Nee. In tegendeel. Als je op deze google search ’mega-church’ en dan op afbeeldingen klikt, zie je wat ik bedoel. Ik moet telkens denken aan dat liedje…wat het van Phil Collins? Van iemand anders? Iets over TV-dominees. Iets over: pick up the telephone and dial – and you will get that color TV.
Er zit een heel systeem achter. Een marketingsysteem. En een concept dat te kopieren is.
Wat zoeken wij mensen, tenslotte? Een gemeenschap om bij te horen in goede tijden, en in tijden dat we troost nodig hebben en steun en hulp.
Het lijkt fantastisch, vind ik, om bij een groep te horen, een echte community te hebben om op terug te vallen. Samen, Voor Elkaar, Spiritualiteit, Delen, Geven. Het idee spreekt erg aan, toch? De vraag is even: is het in deze vorm echt zo Samen? Biedt het echt Troost? Is het echt ‘Delen’ en ‘Geven’?
De meningen zijn verdeeld.
In veel ‘oude’ landen, of je het nou over Europa of over Azie of Afrika hebt, is religie iets, nou ja, heiligs. Het gaat diep. De boodschap is ook ‘diep’. Hoewel er ook in die geschiedenis genoeg voorbeelden zijn van politieke en financiële belangen verweven met religie, natuurlijk, maar de boodschap voert ver, gaat diep.
Er is iets dat aan deze non-profits dat daar tegenin druist. Ik weet het niet precies.
Er wordt in ieder geval heel veel geld verdiend. Maar er zijn ook heel veel mensen die er gelukkig van worden. Dus tsja. Is het dan erg? Er is vraag, er is een markt, dus…
Het biedt troost, dus het is OK? Het heeft iets raars, zo’n commerciële insteek verbinden aan een spiritueel doel. Je kunt denken “Waarom niet?”. Of je kunt denken dat ook al komt het tegemoet aan iets waar behoefte aan bestaat, dat niet wil zeggen dat je daar misbruik van moet maken. Maar als honderduizenden mensen troost vinden in iets en er zelfs blij van worden, is het dan niet per definitie OK?
Mag je geld verdienen aan het bieden van troost?
Geschreven in het kader van #WOT.
Pingback: Zielsgenot en Pijn » een schijn van heiligheid of echte boter – mega kerken