In de rij of boven het maaiveld uit?

Als er iets fantastisch is aan de Amerikaanse cultuur (en er zijn heel veel mooie en bijzondere dingen), dan is het respect voor individualiteit. Dat brengt overigens in mijn visie ook de vreselijkste, stomste en slechtste zaken voort, maar dat terzijde.

Je wordt hier vanaf het moment dat je geboren wordt, aangemoedigd om boven het maaiveld uit te stijgen. Meestal uit zich dit in de nadruk op presteren en het aanmoedigen van ontwikkeling van talenten. Maar het uit zich ook in andere kleine dingen.

Te laat op school?

Zo is er op school bij ons 1 familie, toevallig bekenden van me, die iedere dag te laat komen. Echt, iedere dag. Als de bel gegaan is, de kinderen naar binnen zijn, en ik naar huis loop, kom ik ze tegen. Op weg naar school.

Waarom? Geen idee. Ze doen gewoon hun eigen ding, hebben hun eigen ritme. Ze wonen al lang in de buurt, hebben ook kinderen die al naar de universiteit zijn, dus ze draaien al heel lang mee op de basisschool. Ze zijn superactief en zetten zich enorm in voor alle mogelijke organisatorische dingen. Maar goed, dat doen anderen ook.

Voor deze Hollander – hoe ik ook mijn best doe om mijn oordelen achter me te laten – toch onbegrijpelijk. Maar ergens vind ik het ook gewoon heel leuk.

In het zwembad

Mijn twee oudste zoontjes hebben zwemles op de lokale YMCA (van het liedje). Dat is allemaal heel streng. Met kinderen mag je niet in de kleedhokjes voor volwassenen, op bepaalde uren mag je met de kinderen niet in het zwembad of alleen in een afgezet gedeelte, etc. En tijdens de lessen mogen kinderen die geen les hebben niet het water in.

En toch is er tijdens de les van Tamas iedere zaterdagochtend een vader met een jongetje van de leeftijd van Tamas die dat wel doet. Iedere zaterdag als de lessen bezig zijn, komt hij met zijn zoontje zwemmen. Als andere ouders denken dat zij dan ook alvast het water in kunnen, worden ze teruggefloten. Alleen dat ene jongetje niet.

Hij heeft geen zwemles of zo. Er is ook niets met hem (althans niet zichtbaar). Het lijken twee hele gewone mensen. Maar zij mogen iets wat niemand anders mag…en niemand weet waarom. Het wordt niet uitgelegd.

Uit eten

In de VS krijg je sowieso als je uit eten gaat een heleboel vragen. Je moet alles kiezen. De saus, de dressing, het type brood, wat je er bij of er op wilt, hoe je je vlees gebakken wilt hebben, of je je koffie met magere, halfvolle, volle, soya- of vanillemelk wilt hebben, dat je een grande wilt met 4 espresso’s in plaats van 2, etc. etc. (Stephan en ik zagen ooit iemand bij de Starbucks die de grootste maat koffie bestelde, en daar 7 (7!!!) espresso’s in liet doen…!).

Keuze is een keuze

Maar los daarvan KUN je ook gewoon alles kiezen. Je kunt gewoon zeggen dat je de dressing apart wilt. Of een beetje van twee dressings. Dat je water bij je sap wilt. Dat je liever een ingredient minder of een ingredient meer wilt, of allebei. Dat je de helft alvast wil laten inpakken voor de befaamde doggy bag. Dat je een halve portie wilt. Dat je wilt delen met je tafelgenoot. Dat je alleen voorgerechten wil. Of drie hoofdgerechten. Maakt niet uit. Alles kan, en de klant is koning.

Je kunt ook gewoon naar een restaurant gaan dat geen afhaalservice heeft, en zeggen dat je het mee wilt nemen. Vindt niemand raar. Doen we regelmatig.

Stijg erboven uit

In zaken doen is het belangrijk, anders zijn. Ik wil niet vervelend doen, maar ik ben er wel achter: alles bestaat en alles is bedacht. Als je je een beetje gaat verdiepen in start-ups, zie je dat er duizenden zijn, tienduizenden, en dat er heel veel op elkaar lijken.

Je kunt alleen succesvol worden als je anders bent.

Dat komt goed uit, want dat ben jij ook, toch?

Iedereen is anders.

De valkuil is vooral dat je probeert om het hetzelfde te doen als anderen. De uitdaging is om het te doen zoals alleen jij het kan. Je eigen ding. Kost wel tijd en energie, om te ontdekken wat je ergens van vindt. Hoe je het wil doen. Het is niet makkelijk om je eigen weg te gaan. Je eigen mening te vormen. Maar het is het waard.

Dat is ook een keuze. Met zijn allen in de rij, of met je kop boven het maaiveld uit. Ik weet niet of ‘succes’ echt een keuze is zoals de man in de Cup a Soup reclame beweerde. Maar jezelf zijn is dat zeker.

PS Het is half 1 snachts, ik lig in bed, en zou niet geblogd hebben ware het niet dat ik half in slaap tegen Flap (echtgenoot) mompelde dat ik niet geblogd had. En hij dat zonde vond en beneden de laptop ging halen en zei dat ik toch nog wel iets in concept had staan en dat het zonde was als ik niet blogde. Wauw. Hoezo, support?? :-)