Ik was in een museum vandaag. Ik had het rijk alleen. Lege zaal na lege zaal, met alleen de muffe geur van oude spullen en het geluid van de blazende airco. Alsof ik een privémuseum had, voor de prijs van een museumkaart.
Ik heb zelfs op een vleugel gespeeld. Dat mocht, in museum de Lakenhal.
Hij stond er als eerbetoon aan de muzikante die Van Doesburg beroemd maakte, zijn (tweede?) vrouw Nelly van Moorsel (en voor wie hij zijn eerste vrouw verliet? Heb ik dat goed begrepen? Kan het niet vinden).
Van Doesburg was een vriend en tijdgenoot van Mondriaan, tot ze ruzie kregen. Er hangt ook een schilderij in de Lakenhal dat lijkt op de beroemde Mondriaans. Maar als je goed kijkt, is het anders.
Als je heeeel goed kijkt, hoor. Ook al leggen de experts uit dat het heeeel anders is, het lijkt er echt op. We laten ons niet gek maken!
De Lakenhal was een prachtig museum, en dat op 20 min bustijd van mijn huis. Ik was er nog nooit geweest. Het verdient een plek op jullie lijst van goede voornemens. Er is zoveel te zien! En niet alleen het bijzondere gebouw, met hele oude en hele nieuwe gedeeltes.
Bovendien volgt het museum mijn favoriete museumgewoonte: bordjes bij ieder schilderij met minimaal twee alinea’s vol info en context.
De meeste mensen komen niet naar museum de Lakenhal voor de moderne kunst – daarom had ik de zalen voor mezelf – maar ze zijn de moeite waard. Prachtig!
Ik ga jullie niet vervelen met namen hoor. Pfff. Ga zelf maar kijken.
Dit was mijn favoriet:
Als ik een eigen galerij had met al mijn favoriete schilderijen ever, ging deze daar aan de muur. Naast de Mondriaans uit 1907/1908, en een van Barnes. En dit winterlandschap.
En als je gaat, vergeet dan niet even op de vleugel te pingelen….
Het mag!
Reageren?