Ik luisterde gisteren een podcast waar ik vandaag nog over nadenk. Het gaat over een vrouw die zich afvraagt waarom niemand op haar feestje komt.
De podcast is Search Engine. Het is net semi-officiële vervolg op mijn favoriete, gegane favoriete podcast, Reply All. Ik weet niet precies wat er gebeurd is met die podcast (Reddit ook niet, zie ik). Volgens mij ging het mis toen de mensen die hem maakten een vakbond wilden oprichten voor betere werkomstandigheden en meer diversiteit. Maar het was een fijne podcast. En een van de twee hosts heeft inmiddels dus Search Engine, waar hij de antwoorden vindt op vragen die luisteraars (of hemzelf) bezig houden.
Dit keer is het de vraag van iemand die graag feestjes geeft, maar ziet dat mensen steeds vaker afzeggen. Ze wil weten waarom. En ze geeft de host toegang tot haar genodigdenlijst. Knap en kwetsbaar.
Ik wil het niet verklappen, want het is een leuke podcast om te luisteren. Maar het herinnerde me aan mijn tijd in de VS. Feestjes geven. Nieuwe kennissen uitnodigen. Proberen om vriendschappen op te bouwen.
Toen ik in de VS woonde las ik een artikel in O Magazine (het maandblad van Oprah Winfrey) waar in stond dat je – als ik het me goed herinner – 7 ‘meaningful interactions’ nodig hebt om van een vriendschap te kunnen gaan spreken. Dus een keer samen koffie drinken, een kletspraatje op een feestje maken, een gesprekje op het schoolplein …. vrienden maken kost tijd.
En feestjes zijn een goede manier om dat te doen, als je ergens nieuw bent. Zoals wij waren, toen we van land naar land verhuisden.
Onze feestjes hadden niet het probleem dat mensen niet op kwamen dagen. Misschien omdat we gewoon onszelf waren. En omdat we niet probeerden er iets van te maken dat het niet was. Kerstborrels, een feestje toen NL speelde in het WK, verjaardagsfeestjes voor de kinderen waarop we alle ouders uitnodigden voor een borrel aan het einde, etentjes …
En toch kon ik me verplaatsen in die mevrouw die te weinig gasten had op haar feestjes.
….
We zijn een beetje uit de feestjes-geven-modus geraakt sinds we terug zijn uit het buitenland.
Het wordt weer de hoogste tijd!
Ik heb geluisterd en ik begrijp nu waarom er maar weinig mensen op haar feestje komen, haar broer wist het denk ik het best samen te vatten. Ze is ook best wel ‘intense’ en die hele scene (New York) is natuurlijk heel anders dan hier. Wat een gedoe allemaal om een feestje te organiseren!
Ja, sneu is het wel. Hoewel ze aan het einde ook niet echt open lijkt te staan voor die feedback om gewoon zichzelf te zijn. Maar ik herken die pogingen om in een nieuwe omgeving te proberen iets op te bouwen, jij?
Ik las laatst dat het aantal mensen dat nog uitgaat afneemt, dit ging over het VK, daar neemt het aantal nachtclubs enorm af. Ook drinken mensen minder. Er is kennelijk minder behoefte om te feesten bij de huidige generatie. Ik heb de podcast nog niet geluisterd, misschien is de reden heel anders, dat zal ik snel horen!
Benieuwd hoe je het verhaal vindt! Interessant gegeven, die afname. Je hoort ook al dat mensen elkaar niet meer op die manier ontmoeten en dat relaties nu vooral online ontstaan. Soms vraag ik me af wat we missen, als we ons baseren op algoritmes voor het ontmoeten van partners en vrienden en hoe dat op de langer termijn de wereld verandert.
Ik heb door mijn blog een aantal leuke nieuwe mensen ontmoet. Met een spreek ik een paar keer per jaar af, met de anderen (nog) niet, maar daar mail en chat ik regelmatig mee. Ik denk dat ik de podcast dit weekend ga luisteren.
Wat leuk! Online kun je zo’n belangrijke, waardevolle community ontdekken. Alsof het internet je in contact kan brengen met soortgenoten die je anders nooit zou hebben ontmoet!