Ik zat te luisteren naar een update over de nieuwe bril van Meta, een VR-bril die geloof ik niet zo mag heten. ‘AI’ glasses’, noemen we het. Alsof virtual reality geen AI was (beeldherkenning, gezichtsherkenning … allemaal AI).
Je kunt er gewoon door kijken, maar je kunt er ook notificaties op krijgen of ‘augmented’ kijken – extra informatie krijgen over wat je ziet. Je bedient hem met handgebaren.
Moet je je voorstellen: dat mensen voortaan over straat lopen, massaal met zo’n bril op hun neus, en de hele tijd handgebaren maken. Helemaal in zichzelf gekeerd. Als je het ooit gek vond dat mensen stonden te bellen in de winkel en op straat, of dat ze met een koptelefoon in de bus zaten, of dat ze allemaal op hun telefoon kijken terwijl ze lopen … dan is dit het nieuwe normaal dat in het veschiet ligt (hoewel niet iedereen denkt dat het zo ver zal komen).
Het is een beetje alsof we in een donkere science fiction film terecht zijn gekomen. Want waarom zou je in vredesnaam zo’n bril maken? Die continu ieders privacy verstoort en ons doorlopende productiviteitsmachines maakt die niet meer bezig zijn met de echte wereld en echt contact, maar met een virtuele kopie daarvan?
Ik geef zelf het antwoord. Want er is natuurlijk maar 1 reden om zo’n bril te laten ontwerpen en hem in de markt te zetten: geld. En de angst dat anderen het anders doen en eerder zijn op diezelfde markt. Maar dat komt ook neer op geld.
Terwijl ik er zo over na zat te denken vanochtend, vroeg ik me af wie er nu eigenlijk aan verdient, zo’n device dat onze wereld gaat veranderen.
Ga maar na: twintig jaar geleden had je niet kunnen vermoeden dat iedereen om je heen, in de bus, op straat, in je huiskamer op de bank en in je bed naar hun telefoon zou zitten tkijken. Afgesloten van de wereld en ruimte om zich heen.
De enigen die daaraan verdienen, aan al die aandacht die wij aan het scherm besteden, zijn grote technologiebedrijven, social media platforms en mogelijk de werkgevers in brede zin: de bedrijven die er belang bij hebben dat we altijd en overal online, bereikbaar en productief zijn. Dat we steeds meer uren van onze dag iets opleveren voor de economie.
Zelf worden we er echt niet beter van, uitzonderingen daar gelaten.
Wat zou je doen, vraag ik me in mijn werk vaak af, als niet het grote geld centraal stond in je bedrijf, maar de mens? Als je bedrijfsdoel de mens zou zijn? Meer geluk, meer gezondheid, minder armoede, meer privacy, betere levens?
De grote technologiebedrijven hadden nooit zo groot kunnen worden als de mens en de mensheid centraal stonden in hun bedrijfsmissie. Althans, écht centraal. Ze konden alleen zo groot worden omdat het geld op de eerste plaats kwam. En dat geld komt maar een heel klein groepje mensen toe, uiteindelijk.
En zo geldt dat ook voor die bril. Hoewel er scenario’s zijn waarbij bepaalde groepen in de samenleving geholpen kunnen worden met zo’n bril, is dat natuurlijk niet de use case waarvoor dit allemaal gedaan wordt. Daar is de ontwikkeling te duur voor.
Nee, je maakt die bril omdat je hoopt dat iedereen hem koopt en de hele wereld voorgoed met een online AI’-bril op gaat lopen. Het is het volgende stukje real estate dat je nog kunt veroveren, nu je iedereen aan de smartphone hebt. Want met een bril, zonder handen, neemt de schermtijd verder toe.
Het totale wegvagen van onze privacy (je kunt altijd en overal gezien en gefilmd en zelfs herkend worden) is ondergeschikt aan de belangen van een paar grote technologiebedrijven. En daar doen we allemaal aan mee.
Ik ook, ooit. Ik vond de Snap glasses erg interessant, al ging ik niet zo ver dat ik er eentje heb gekocht.
Wat bezielde me?
En wat bezielt de techanalisten die ik volg, die het met geen woord over de impact op de maatschappij hebben maar vooral kijken naar hoe mooi de features van de nieuwe Metabril zijn en wat de kans is op marktsucces?
Arghhh!
180/1000
Update 20/09: typefoutjes verbeterd
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
Een schrikbarend beeld Elja. Ik volg je helemaal het enige is dan om te besluiten om ‘m gewoon niet te kopen ook al doet de rest vd wereld het wel.
Net als dat er nu ook mensen zijn met een oude nokia.
Deel je deze blog trouwens ook op LinkedIn in?
Je bent de tweede die het vraagt! Nee, ik deel ze zelf niet op LinkedIn. Ik weet zelf niet goed waarom. Alsof ik zakelijk en prive vermeng?? Ik weet het niet preices. Terwijl het natuurlijk gewoon openbaar is. Ik optimaliseer niet meer voor zoekmachines dus daar krijg ik weinig verkeer uit.
Maar voel je vrij om dat te doen!!
Ik las toevallig een rapport van een gerenomeerd instituut dat onderzoek deed naar dit soort technologie en concludeerde dat mensen er niet massaal in mee willen. Dus wie weet valt het allemaal mee.
Ja dat denk ik wel, in mijn eigen netwerk ken ik wel een flink aantal mensen die hier niet in mee willen gaan en alert zijn op de vergaande afhankelijkheid van technologie.
Mijn zorg is dat je door mensen (en generaties) gezien wordt als ouderwets als je niet meegaat. Maar dat is misschien altijd zo met generatieverschillen en technologische ontwikkelingen.
Aargghhhh inderdaad!
!