Waarom ik zo weinig social media gebruik

Ik ben een beetje zoekende, sinds we terug zijn van vakantie. Wat was ik ook alweer aan het doen met mijn dagen? Daarom opende ik LinkedIn. Het is een gewoonte die kennelijk ingebouwd is. Achter bureau zitten, vervelen, hop: LinkedIn. Maar het was ook direct verhelderend. 1 Minuut was voldoende.

De eerste post was een van mijn favoriete professoren, met haar gebruikelijke haarscherpe analyse over een ontwikkeling in de wereld van AI. Maar aangezien het bericht een link was naar haar blog, heb ik me gewoon direct geabonneerd. Daar heb ik LinkedIn niet voor nodig.

Het tweede was van iemand die ik niet kende die een grapje maakte over haar ADHD-superpowers. Slimme content, want hele korte tekst vrijwel helemaal ‘boven de vouw’, dus zonder ‘klik meer’-link, en een genummerde lijst, en kwetsbaar. Ik snap wel dat het het goed deed. Maar niet niet iets waar ik iets aan heb of me in kan verplaatsen. Pure entertainment, waar kennelijk iemand uit mijn netwerk een ‘like’ aan had gegeven.

En de derde was van een dame met een onbeholpen selfie met de zonsverduistering op de achtergrond en een grappige tekst. Ook iemand die ik niet ken. Het was het grote formaat van de afbeelding, het feit dat de selfie van dichtbij genomen was, de humoristische eerste zin en de onbeholpenheid van de selfie die het hem deden, denk ik. Wie er dan ook uit mijn netwerk op geklikt had om het bericht een like te geven.

Ik was er meteen weer klaar mee, met LinkedIn.

Er is niets mis met entertainment

Ik had gisteren een intense discussie over social media en waarom ik het niet meer gebruik – en hoop dat ik dat in volgende banen ook niet meer hoef. Zelfs LinkedIn zou ik liever kwijt dan rijk zijn, maar dat is nog een te grote stap.

Als voormalige social media fanaat, trainer en enthousiasteling is het gek om te ervaren. En nog gekker voor mijn mede-social media fans, die me kennen omdat ik en zij altijd op social media rondhingen, lang voordat het zo populair werd.

Het is niet dat ik niet geëntertaind wil worden. Ik binge ook gewoon onzinnige Netflixseries. En de (100!!!) romans die ik dit jaar al las waren bepaald geen literatuur.

Maar wat we tegenstaat is:

• Hoe verslavend het is
• Hoe algoritmes (nou ja, AI-systemen) mijn data gebruiken om me nog meer onzin voor te schotelen
• Hoe die ‘algoritmes’ zijn afgestemd op iemand anders belang – zo lang mogelijk in die apps blijven – en niet op het mijne – zo goed mogelijke informatie, zoveel mogelijk connectie met de mensen van wie ik houd, etc..
• Hoe die bedrijven eindeloos veel geld verdienen aan mijn tijd
• Hoe die apps zo groot zijn geworden dat het managen van wat daar gebeurt onmogelijk is geworden, zodat excessen dagelijkse kost zijn en de bedrijven er achter niet eens meer proberen om het goed te maken
• De verwoestend invloed die die apps hebben op een nieuwe generatie – en allemaal zodat een handvol bedrijven geld verdient
• Hoe de bedrijven achter al die social media apps zich gedragen in de wereld. Het geld dat ze verdienen, de financiele deals die ze sluiten, de macht die ze hebben, de fouten die ze ongestraft maken, hoe ze hun macht en geld gebruiken voor een smerige lobby om zo weinig mogelijk regels tot stand te laten komen zodat ze nog machtiger kunnen worden …. blegh.

Power to the … people?

Toen ik gisteren met iemand anders in gesprek was over het verloop en ziekteverzuim bij mijn vorige werkgever, realiseerden we ons dat we het niet wisten. Het wordt zover ik weet niet gerapporteerd.

Maar weet je wie precies weet wat het verloop bij je organisatie is?

Precies. LinkedIn.

LinkedIn weet alles over onze economie. LinkedIn weet wat het verloop is bij bedrijven, welke managers vertrekken, wat de salarissen zijn die we verdienen voor bepaalde functies en wie er te weinig of te veel betaalt, hoe snel vacatures vervuld worden, welke skill sets in demand zijn en bij welke organisaties mensen welke soort skill sets en ervaring hebben, of starters nog worden aangenomen en zo ja bij welk soort bedrijven, in welke regio’s, waar mensen massaal wegtrekken op regionaal, landelijk en wereldwijd niveau. Welke onderwerpen trending zijn of trending worden.

Wie met wie verbonden is, wie met wie berichten uitwisselt, naar welke evenementen we gaan, wie er tegelijkertijd op die evenementen is …. wie waar op solliciteert …

LinkedIn weet alles.

Dat komt omdat wij als ’the workforce’ massaal op LinkedIn zitten. Omdat we op LinkedIn zetten waar we werken en wat we kunnen. En omdat onze werkgevers op LinkedIn zetten wie ze zoeken en hoeveel ze ze gaan betalen.

Maar jij en ik krijgen die informatie niet.

De macht ligt bij LinkedIn en niet bij ons. We hebben al onze data gratis weggegeven en moeten betalen om er iets van terug te krijgen. Maar de belangrijkste inzichten, die krijgen we niet.

We weten niet wat LinkedIn (lees: Microsoft) daar allemaal mee doet. Maar als ik Microsoft was, was dat de reden dat ik het bedrijf had gekocht. De data.

Ieder haar ding

Vroeger zag ik social media als een plek van verdieping en verbinding en van informatie. Ik wist bijvoorbeeld dat onze online twitterchat een plek was waar mensen die verbinding vonden, inclusief mensen die zelden hun huis uit kwamen of konden komen.

Ik zag hoe mensen van over de hele wereld elkaar konden vinden en steun vonden en informatie. En gedeeltelijk is dat ook zo.

Maar het grootste deel van wat we op social media doen voegt weinig toe aan ons leven. En vaak doet het zelfs afbreuk. Doet het ons zelfbeeld afbrokkelen. Maakt het ons leeg. Of maakt het ons makke schapen die geloven wat ze voorgeschoteld krijgen.

Als je er vanaf een grote afstand naar kijkt, zou je het zelfs kunnen zien als onderdeel van een groter systeem waarin we allemaal zoet worden gehouden, vanaf jongsafaan verleid door schermen vol AI-systemen die ons bezig houden, zodat een handvol bedrijven en de mannen die ze runnen kunnen doen wat ze willen.

Maar laten we zo ver niet gaan!

Te ongemakkelijk.

Ik snap heel goed dat we massaal op Instagram, TikTok en LinkedIn en YouTube rondhangen.

Maar ik ga weer een boek lezen.