Voor alles is een laatste keer

Er is een laatste keer voor alles. Alleen zijn sommige laatste keren positief, of in ieder geval zelf gekozen. En sommige laatste keren zou je liever niet meemaken.

Zo was er een moment dat ik besloot dat het genoeg was, op kantoor. Ik pakte mijn tas en liep naar buiten. En toen ik bij de bushalte stond wist ik: ik ga niet meer terug. Dit was de laatste keer.

Ooit was de laatste keer dat er een kind bij ons in bed kroop. Ik kan me niet herinneren wanneer dat was. De laatste keer is voorbij gegaan zonder dat ik het wist. Ik mis het, die kleintjes in pyama, maar het is tegeljkertijd OK. Ik heb er altijd van genoten. Misschien ook omdat ik wist dat het niet altijd zo zou blijven.

Vandaag was ik voor de laatste keer naar mijn moeders huis. Honderden keren reed ik diezelfde weg, parkeerde ik op dezelfde plek, liep ik door dezelfde gangen. Ik probeerde het dit weekend uit te rekenen, hoe vaak ik daar ben geweest. Hoe vaak ik die weg heb gereden, die gangen ben doorgelopen. Maar ik kwam er niet uit.

Het maakt ook niet veel uit, dat cijfer.

Ik wist al jaren dat dit moment zou komen.

En zoals ik verwachtte, was de laatste keer niet leuk en niet makkelijk. Maar pijnlijk en verdrietig.

Er zijn laatste keren die je niet kiest en die je niet wilt. Zo is het nu eenmaal in het leven.

Adulting. Bah.