Overal waar je komt praten mensen deze week (en de komende weken) over wat ze gaan doen, deze zomer. En dat deed me terugdenken aan een paar jaar geleden.
We hadden tijdelijk 1 inkomen en dat maakte ons voorzichtig. Dus: geen zomervakantie, anders dan een paar nachtjes op een camping in de buurt.
Op mijn Instagram (nog een reden dat ik Instagram niet mis), buitelden mensen over elkaar heen om te laten zien hoe leuk hun zomervakantie was. Hoe exotisch hun locaties. Hoe mooi hun vakantiehuizen. Hoe lekker hun vakantie-eten. Hoe prachtig bruin hun kinderen in hun mooie zomeroutfits. Hoe gelukkig hun vakantierelaties.
Ik had het er best moeilijk mee. Ik was blij dat we de vrijheid hadden om te beslissen dat een van ons kon stoppen met werken omdat dat ons levensgeluk ten goede kwam. En dat we konden leven van 1 inkomen, door alle extra’s uit ons leven te bannen en alles wat maar mogelijk was stop te zetten en niet meer te doen.
Ik ben iemand die zich prima vermaakt, ook zonder exotische locatie. Boeken, de hangmat, de moestuin. Mijn kinderen ook: we wonen vlakbij het strand, de voetbalvereniging, de hockeyclub, parken, basketbalveldjes, speeltuinen. Ze vermaken zich wel.
Wat ik die ene zomer vooral miste was niet de luxe vakantie of het weg-zijn, maar de ervaring. Af en toe werd ik er verdrietig van, weet ik nog, het idee dat ik een van de paar vakantie-ervaringen die je als gezin maar hebt in een mensenleven zou gaan missen. Zo veel zijn het er niet, als je terugkijkt, die zomers met je gezin.
(twee nachten op de camping, stokbrood eten bij de tent, zittend op de grond want niet genoeg kampeerspullen, heeft wel degelijk een fijne herinnering opgeleverd, achteraf gezien, maar dat wist ik toen nog niet).
Ik herinnerde ik me dat gevoel, toen ik van de week naast bekenden stond die hun vakantieplannen beschreven. Je weet eigenlijk niet wie het zich niet kan veroorloven, als je zo staat te praten. Alsof het normaal is dat iedereen op zomervakantie gaat.
Is niet zo.
Ik had in ieder geen behoefte meer om mijn plannen te gaan beschrijven.
En gelukkig vroeg niemand er naar. Dat scheelt. 🙂
144/1000
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
Mijn ouders hadden vroeger geen cent te makken. En dus gingen we nooit op vakantie. Een paar daagjes in Nederland op pad met de trein was het hoogst haalbare. Ik fietste rondjes in een stille buurt en verveelde me stierlijk. Ik moest mijn moeder helpen in het huishouden. Dat was te verdragen. De bestemmingen te horen en de vakantieverhalen op school van andere kinderen niet. Omdat je weet en voelt: je hoort er niet bij. Het heeft me wel iets geleerd: dankbaarheid. Geld hebben en op reis gaan naar het buitenland is eigenlijk helemaal niet vanzelfsprekend. Als je dat wel kunt betalen, ben je een bofkont.
Precies dat. Voor ons gezin was het goed om een tijd rustig aan te doen en te ontdekken dat niet alles vanzelfsprekend is. Maar zo opgroeien is natuurlijk andere koek.
Nee, is zeker niet zo. Dat je het niet hoort komt omdat mensen over het algemeen niet zo gauw vertellen dat ze geen geld hebben om op vakantie te gaan. Schaamte, angst dat mensen je zielig vinden, of meewarige blikken.
Kiezen voor geluk ook als dat minder geld opbrengt, zo waardevol Elja, enne dat strand in de buurt is ook niet verkeerd😉
Eens, ik denk dat het meer voorkomt dan we doorhebben als we althans in die vakanties-ver-weg-bubbel zitten.
Ik ben totaal geen strandmens, tot verdriet van mijn man, die ieder weekend in de duinen en op het strand te vinden is! Geef mij maar weiland, bos, heuvels. En open water om in te zwemmen anders dan de zee!
Met mijn ouders hadden we als kinderen hele mooie vakanties op 12km van ons huis in Egmond en Schoorl. Gratis zomerhuisjes van de baas van m’n vader. Je liep er zo de duinen en bossen in. In Egmond was geen elektrisch en had je gaslicht. Erg veel vriendjes die langskwamen voor een paar nachten slapen. Vonden het ook veel leuker dan met hun Ouders mee naar Oostenrijk. Zelf heb ik geen gezin en heb ik ruim 30 jaar zwerffietsvakanties gedaan. Ook mooie ervaringen. De laatste 10 jaar ben ik alleen een paar weken buiten NL geweest als buddy in de Algarve. Gelukkig was dat eind-november. In de zomer zou ik er gek zijn geworden. Sommige mensen schijnen dit heel mooi te vinden. Laatst bedacht ik hier prima te wonen. Net iets verder van de duinen (8km), maar dichter bij een stad met mooie parken en alle vorzieningen. Zie daar ook voldoende touristen. Bedacht net dat er ook zo’n 30 buitenoptredens per jaar zijn op 4 plekken op loopafstand. Zondag Meau gemist, omdat dat niet mijn smaak is. Eerder wel een schitterende uitvoering van de Dvoraks ‘Nieuwe Wereld’ door het MCA. Dan hoef ik echt niet weg. 😉 Doe ik wel en dan wat trein/loopdagjes in NL.
Jij komt altijd over als een zeer tevreden mens en als je het zo beschrijft vraag je je ook af waarom mensen eigennlijk uberhaupt (ver) weg moeten!
Ik gruwel van de verhalen hoe men in ̩̩n dag Рen ik stel me daar dan een bloedhete dag bij voor Рnaar Zuid-Spanje of Zweden rijdt. Waarom? Om uitgeput aan te komen? En wat is er sowieso leuk aan het delen van vakantieperikelen?
Deel ik dan nooit iets van vakantie? Iedere dag is voor mij vakantie, zelfs als ik werk Рde terugweg w̩g van de snelweg en genieten van wat voorbij komt.
Vraag aan jou: wat vind je nu nog waardevolle social media?
Ik snap wel dat mensen die weinig vakantiedagen hebben er voor kiezen om 1 dag te besteden aan de reis en optimaal gebruik te maken van hun tijd op locatie. Althans ik denk dat dat de reden is. Meer tijd maakt het in ieder geval een stuk relaxter (maar soms ook weer duurder natuurlijk).
Ik gebruik alleen nog LinkedIn. Ik voel me er dubbel bij, want het is gewoon van Big Tech bedrijf Microsoft, er wordt ip grote schaal kwetsbare want economische data over ons verzameld (waar we werken, hoe lang, of we werk zoeken, wat onze skills zijn, etc.) en er is NUL transparantie over gebruikte algoritmes en AI-toepassingen. Het is geen haar beter dan Instagram of X.
Maar, ik kan gewoon niet zonder, ook niet zakelijk. Ik heb inmiddels ook mijn LinkedIn-algoritme zo getraind dat ik krijg wat ik wil van de mensen die ik graag volg. En mijn hele zakeiljke database van de afgelopen 20 jaar zit er in. Dus … het blijft nog even.
Ik mis X niet, Instagram niet, Facebook al helemaal niet … wie had dat gedacht??
Ondoorgrondelijk is LI ook zeker. Wie had ooit gedacht dat degene die mij op insta kreeg, zelf zou verdwijnen 😉
I know … ik niet!!