Ik ben al een tijdje in gesprek met een headhunter die een paar geweldige functies heeft waarvoor hij aan het zoeken is. Maar om daarvoor in aanmerking te komen, moet ik mijn CV radicaal aanpassen. En hoe meer ik dat doe, hoe raarder dat voelt.
Omdat ik sollicitatie-expert Aaltje al jaren en jaren (en jaaarrreeeen) ken en volg, weet ik heel goed dat CV’s het verschil moeten en kunnen maken in het vinden van een nieuwe baan. Het is je CV – leerde ik van Aaltje – die er voor zorgt dat je wel of niet uitgenodigd wordt. Nu nog meer dan vroeger. Van haar leerde ik ook dat de meeste mensen gewoon heel slecht zijn in CV’s maken. Dat het een skill is waar je hulp bij nodig hebt.
Want zij helpt mensen om uit te lichten wat echt belangrijk is; weg te laten wat niet belangrijk is en alleen maar afleidt; en om niet te bescheiden te zijn. Want dat zijn we, doorgaans. Vrouwen al helemaal.
Ik heb Aaltje niet gevraagd me te helpen, de afgelopen tijd. Ik ben nog een beetje aan het spelen en uitproberen.
Maar toen de recruiter vond dat mijn CV onvoldoende weerspiegelde hoe senior ik ben, begreep ik meteen dat dat waarschijnlijk klopt. Ik vond het fijne en goede feedback. Ook omdat ik vermoed dat het om niet-Nederlandse – misschien Amerikaanse – bedrijven gaat en mijn bescheiden CV daar natuurlijk niet tegen bestand is.
Ik gooide het roer om, verander de opzet en de opmaak en stuurde het opnieuw op. Maar hij vond het nog steeds onvoldoende.
Aan de hand van voorbeelden die hij me stuurde, paste ik mijn CV nog verder aan. Starten met de belangrijkste ervaring/vaardigheden, onbelangrijke dingen er af … dat soort dingen. Ik ben er zelf heel blij mee. Het is totaal anders dan wat ik had. Het voelt als een goede basis om te gaan solliciteren.
Maar het is toch nog niet goed genoeg voor wat hij gewend is. Daarom stelde hij voor dat ik er met een expert naar zou kijken. Iemand die hij kent en die begrijpt hoe hij me kan profileren. Die niet anders doet. Een beetje een Aaltje, denk ik, maar dan Amerikaans.
Ik begrijp dat wel: mijn CV is anders dan dat van anderen. Er zit niet zo veel lijn in mijn carrière, op het eerste gezicht. En ook al is dat juist wat me zo goed maakt in wat ik doe, is het natuurlijk lastig te verkopen. Dus ik was hard op weg om een strakke, Amerikaanse CV te (laten) maken.
Tot ik het er over had F. En met J.
Hun twijfel was ook mijn twijfel. Hoeveel zou wat ik presenteer nog moeten veranderen om uitgenodigd te worden? Moet ik dan gaan opscheppen of halve waarheden vertellen? Mijn prestaties te aandikken?
En als wat ik nu heb zo ver verwijderd was van wat er nodig is om op te vallen, zijn die bedrijven dan wel geschikt voor mij (en ik voor hen)?
Misschien is het arrogant. Of dichtgetikt. Misschien heb ik een bord voor mijn kop. Misschien ben ik te bescheiden of te inflexibel. Het is allemaal mogelijk. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik nou niet bepaald ervaren ben in solliciteren, na 16 jaar zelfstandig ondernemerschap en toen 1 sollicitatie die meteen een baan opleverde.
Maar toch heb ik besloten dat het hier maar moet stoppen. Dat het voor mij zo goed genoeg is.
Het voelt alsof ik mezelf te veel in bochten moet wringen. Alsof ik niet meer trouw kan blijven aan mezelf, als ik mijn prestaties verder op moet blazen en mezelf anders moet profileren dan hoe ik ben gekomen waar ik ben. Alsof ik, zelfs als de aanpassingen succes hebben en ik uitgenodigd heb, dat zal zijn op basis van een document waar ik mezelf niet meer in zal kunnen herkennen.
Pfff.
Het is soms lastig om jezelf te blijven, he? Om te weten wat te bescheiden is en waar de grens ligt met jezelf verloochenen. Wat te Nederlands is voor niet-Nederlanders en wat te Amerikaans is voor mij. Om te vertrouwen op je eigen gevoel, ook als je weet dat dat het je mooie kansen kost.
Hoe ouder je ook wordt: om jezelf te blijven moet je toch vaak iets inleveren.
Zijn en blijven wie je bent! Dat is onbetaalbaar en van onschatbare waarde. Je weet zelf of het klopt of niet en daarnaar handelen geeft kracht.
Eens … dank voor het zetje. Ik weet niet meer goed wat nou wel of niet werkt met CV’s. Maar wel dat het moet kloppen met wie je bent.
Volgende vraag: is die headhunter wel goed in zijn vak? Leuk zo’n eerste feedback, maar als hij maar blijft zeggen dat het niet goed genoeg is, wie vertelt mij dan dat hij wel goed genoeg is?
Decennia terug sprak ik een headhunter in Ierland. We dronken een thee en praatten over wat ik zoal gedaan had. Hij maakte summier aantekeningen, ik had geen cv bij me. Hij had een perfecte baan voor me, ik kon de volgende week al beginnen. Hij kwam zelfs donderdagavond in de pub luisteren. We werden vrienden, ook al accepteerde ik de baan niet. Ik had een opzegtermijn (en een leuke baan) in Nederland.
Wat zou Aaltje zeggen van jouw cv?
Ha, ik moet het haar eens vragen, geen idee.
Toen ik vanochtend in bed lag nat te denken over het proces, zag ik een heleboel vraagtekens, net als jij nu hebt. Dus ik denk dat het een goede beslissing was om niet verder te gaan met het proces.
Ik denk dat je de spijker op z’n kop slaat. Ga je mee en pas je je cv zodanig aan dat je jezelf er eigenlijk niet meer in herkent? Dan denk ik dat je ook niet bij zo’n bedrijf wil werken. Op basis van kennis en ervaring zou je uitgenodigd moeten worden en pas dan komt het echte solliciteren. Kijken of je bij elkaar past, of je denk dat jij het daar leuk genoeg vindt en zij of zij jou zien floreren op hun werkvloer.
Als je goed bent komt er altijd iets voorbij waar jij vol voor wil gaan, weet ik zeker.
Ik hoop dat je gelijk hebt. Het is wel lastig denk ik (merkte ik zelf ook, toen ik zoveel vacatures had) om goed te selecteren op basis van een CV. Je moet die eerste drempel maar over zien te komen.