Terugblik op een week vol kunst en zenuwen

Deze week was het stil op dit blog, omdat ik vol zat van de zenuwen en ik zoveel aan mijn hoofd had dat ik niet kon bloggen. Maar nu is de week voorbij en krijgen jullie de terugblik. Minus een paar details 😉

(De vorige terugblik kreeg een fijne response dus ik waag het er weer op! Dank iedereen die daarop reageerde)

Een week vol kunst

Ik geloof niet dat ik ooit een week heb gehad waarin ik zo met kunst bezig was. Omdat ik naar twee (voor mij) verafgelegen musea ging, allebei voor de tweede keer in korte tijd. En omdat ik in twee ateliers op bezoek mocht.

Het was allemaal een beetje toeval, maar na het bezoek aan More gisteren dacht ik opeens: twee musea en twee ateliers …?! Wie maakt dat nog mee?

Het eerst atelier was dat van Marijn te Kolsté, die ik ken via dit blog. Haar atelier is een soort magische plek. Ik begreep dat ze beeldhouwles geeft, dus als je in de buurt van Utrecht woont en dat ambieert zou ik eens een kijkje nemen op haar site. Het lijkt me dat alleen al de persoonlijkheid van Marijn en de bijzondere plek van haar prachtige atelier je gaan helpen.

Dit weekend was ik bij een hele andere kunstenares op bezoek, Ursula Pirker – ik link even naar haar Instagram ook al gebruik ik dat zelf niet meer. Ursula is familie (aangetrouwd x2) maar ik kende haar eigenlijk niet. We waren met de (andere) familie op familieweekend en we wilden haar werk graag een keer zien. En even bijkletsen natuurlijk. Het was net als bij Marijn erg leuk om meer te horen over haar proces. Dat is nou precies wat ik eigenlijk altijd mis. In alle musea waar ik kom.

En dat brengt met op mijn museumbezoeken deze week.

Museum Belvédère, Wilhelmina Barns-Graham (tweede keer)

Ik was voor de tweede keer naar Friesland binnen een korte tijd, om nog een keer naar de tentoonstelling met werk van Wilhelmina Barns-Graham te zien. Het is de eerste keer dat er een solotentoonstelling is van haar werk buiten het VK. En ik heb inmiddels gezien dat haar werk over het hele VK verspreid is, dus de kans dat ik het allemaal nog een keer zou zien leek me klein (wel mooi projectje! Hele VK door op zoek naar haar werk.).

Het was nog steeds heel mooi. En in tegenstelling tot de eerste keer dat ik er was, wist ik nu ook iets meer over het meer abstracte werk. En over haar.

Ik kocht zelfs het boek en dat heb ik inmiddels uit. Er blijven best veel vragen hangen moet ik zeggen. Ik hoop dat ik ooit de documentaire over haar werk en leven kan zien.

Maar wat ik echt echt ECHT miste, was informatie over haar techniek. Hoe deed ze dit nou? En waarom vind je daar niets over?

Gebruikte ze bijvoorbeeld malletjes voor haar abstracte werk? Ik denk het wel, want als je dichtbij staat en je kijkt naar alle precies even grote bolletjes en vierkantjes zie je een soort randjes. Maar er staat niets over.

En hoe kreeg ze in haar meer figuratieve werk dat effect dat je het canvas ziet? In het boek staat ergens iets over dat ze soms verf wegschraapte maar ik weet het niet. Het is een raadsel.

Dat is eigenlijk bijna altijd zo, dat er niets verteld wordt over techniek. Je weet gewoon niet hoe de kunstenaars het doen. Misschien vinden al die musea het niet interessant om te vertellen, omdat toch vrijwel niemand het na gaat doen. Maar ik mis het. Ik wil het weten. De informatie blijft sowieso natuurlijk vrij beperkt. Vond ik ook bij de andere tentoonstelling die ik deze week zag.

Wat trouwens ook een soort leeg stuk van de puzzel blijft, zelfs nadat je het boek leest, is hoe het zit met haar huwelijk dat ten einde liep. Er wordt wel iets verteld over dat ze jaren nodig had om dat verdriet te boven te komen, maar verder niets. Ik vermoed dat het komt omdat de stichting die ze zelf oprichtte om haar werk te beheren, strikte instructies heeft. Maar het maakt dat je altijd met vragen blijft zitten.

Museum More: Charlie Toorop, Pyke Koch, Robin Wren, Bobbi Essers

Ik was afgelopen weekend ook nog in Museum More, voor de tweede keer. Ik wilde sowieso nog een keer terug voor de vaste collectie, maar er was ook een tentoonstelling van Charlie Toorop en Pyke Koch. Ik kende alleen Toorop, eigenlijk. En dat was ook het werk dat me het meest aansprak. Vooral haar stillevens en bloemen. Zo mooi en zo knap. Koch was heel anders. Duidelijk geïnspireerd door Toorop maar veel klinischer. Minder mijn ding.

Wat ik miste was de informatie. Er was wel wat info hier en daar, maar veel te weinig. De vaste lezer van dit blog weet hoe jammer ik het vind als een bordje bij een kunstwerk alleen een titel, gebruikte materialen en de eigenaar vermeldt. Argghh. Ik wil meer weten! Desnoods via een qr-code (zoals in het LAM).

Maar de echte verrassing van Moore was de tentoonstelling Nothing makes me feel as good. OMG, kan ik alleen maar zeggen. Wat was dat gaaf. Je hebt nog tot 15 november om naar Gorssel te gaan.

Het is – trouwens – ook echt een manier om mensen van onder de 40 het museum in te krijgen (alle bezoekers in More zijn 50+ lijkt het), omdat beide kunstenaars de uitgaansscene als een soort basisthema hebben.

Ik liep hardop te oeh-en en ah-en. Haha! Ik was niet de enige.

De tekeningen van Robin Wen waren allemaal gemaakt met balpen (!) op papier. Maar het leken wel foto’s. Het was onbeschrijflijk knap. Hij geeft met zijn tekeningen (zie hier op zijn website, maar je moet ze eigenlijk in het echt zien) elementen van de rave-cultuur weer, dus er zitten eigenlijk meerdere lagen in. Ik heb nog nooit zoiets gezien. We vonden ergens een videootje van hoe hij werkt, want je hebt bijna bewijs nodig dat het echt allemaal met belpen is gedaan. Waanzinnig.

Het is dat ik nooit van de drugs geweest ben, anders zou ik deze balpentekening wel aan de muur willen. Ongelofelijk mooi.

Dat gold ook voor de andere schilderijen, van Bobbi Essers (kan alleen een Instagramaccount vinden). Ze maakt (geprinte) foto’s van haar vrienden in de clubscene, en maakt dan een soort collages die ze vervolgens weer schildert. De mensen zijn niet herkenbaar, althans, zonder gezichten – ik neem aan dat die mensen zichzelf wel herkennen aan hun handen en af en toe een bil. Maar ook bij haar is het resultaat prachtig

Dat is het leuke van More, vind ik. De kunst daar verrast je telkens en schudt je wakker. Maar het meeste blijft toch ook echt mooi in de zin van knap gemaakt of gewoon echt ik-zou-het-aan-mijn-muur-hangen-mooi. Misschien omdat het uiteindelijk allemaal ‘realistisch’ is.

Aan de muur of in de vuilnisbak?

Mijn schoonzus en ik deden in More een spelletje, bij de vaste collectie: welke zou je boven je eettafel willen en welke mag de prullenbak in?

(geleerd van Elvira, al weet ik niet meer precies hoe het ging. Buy, steal, destroy? En wat zijn dan de criteria voor steal? moet het haar nog eens vragen)

Door goed te kijken en te benoemen wat je het mooist vindt, wordt het weer een hele andere ervaring, kunst. Net als wanneer je, als je het hele museum gezien hebt, even stil staat en bedenkt welk kunstwerk je meteen weer in je hoofd hebt. Kun je je nog even omdraaien en het nog eens bekijken, voordat je naar huis gaat. #eljastipvandedag

We maakten totaal andere keuzes, K en ik. Vooral bij de muur met zelfportretten, een van mijn favoriete museumruimtes van het afgelopen jaar. Het is een enorme hoeveelheid zelfportretten van kunstenaars. Van schilderijen tot foto’s tot schilderijen die foto’s lijken maar potlood zijn. Zo bijzonder om alles rondom dat ene thema te groeperen. Doet More sowieso heel leuk vind ik. Net als laatst in Rijksmuseum Twenthe.

More opent komende week een nieuwe locatie, met op natuur geïnspireerde kunst inclusief Mankes. Het lijkt me geweldig! Moet op de nog-te-bezoeken-lijst, maar die is voor dit najaar vrij lang aan het worden dus we zullen zien.

Er was ook werk aan de winkel

Er waren ook andere dingen te doen deze week, tussen het kunst kijken door. Ik zit in de beoordelingscommissie van een wetenschappelijke subsidieaanvraag, van de NWO. Het is me niet helemaal duidelijk hoeveel ik er over mag zeggen, dus tot de lijst met namen gepubliceerd wordt laat ik dat maar een achterwege. Ik kan alleen zeggen dat het heel eervol is en leuk maar ook enorm veel werk. En heel spannend.

Het maakte me de hele week een beetje zenuwachtig, eigenlijk. Het is een verantwoordelijkheid, om het goed en eerlijk te doen. Volgens mij is dat gelukt, maar nu op naar de bespreking.

Ik was ook bezig met een van de projecten van WeandAI waar ik bij betrokken ben: een overzicht van AI-metaforen. Omdat we allemaal om de oren worden geslagen met narratieven over (de onvermijdelijkheid van) AI, werkt WeandAI aan het blootleggen van die narratieven en het veranderen daarvan. Bijvoorbeeld door de AI resist list, door de gratis beeldbibliotheek Better Images of AI en dus door een metaforenbibliotheek. Leuk om bij betrokken te zijn en af en toe echt iets te kunnen bijdragen.

Last but not least ben ik eindelijk begonnen aan deze website. Er is veel achterstallig onderhoud, waar ik gelukkig mijn host/webdesignbureau voor heb kunnen inschakelen. En Claude heeft me van de week uitgelegd hoe ik de artikelen en blogs een beetje kan opruimen en categoriseren. Dus dat staat nog op de planning.

Er is genoeg te doen, maar ook weer niet echt genoeg.

Mijn jaar vrij is bijna voorbij

Ik startte de week met yoga vanochtend. Ik vind yoga helemaal niet zo leuk, maar ik weet dat het goed voor me is. Zowel inspannend als ontspannend, mooie combi als je een beetje zenuwachtig bent. En zaterdag start mijn schildercursus, ook zin in. Helpt net als yoga om in het moment te blijven.

Ik merk dat het belangrijk is om dingen te plannen en te weten wat ik die week ga doen. Zodat ik niet verzand in vacatures scrollen en mijmeren. Want mijn ongeplande jaar vrij is bijna voorbij. Het moet maar eens afgelopen zijn!

Maar spannend is het wel. Alsof je opeens een nieuwe richting moet kiezen voor je hele leven.

Nou ja. Verandering is goed als je 52 bent … houdt je jong!