Sportbilly

Zo mensen. Hier spreekt iemand tot je met buikspierpijn. Je hoort het goed! Spierpijn! Dat komt omdat ik van de ene dag op de andere in een sportbilly ben veranderd. Dat ging als volgt.

F. en ik besloten dat de Kerstkilo’s een beetje uit de hand waren gelopen. F. maakte een afspraak bij de sportschool voor een intake en een nieuw abonnement. Ik ging mee, want ik was nog nooit in de sportschool geweest maar ik dacht: misschien is dat pilates iets voor mij.

Voor zwemmen maken een paar kilo’s extra – of zelfs een boel kilo’s extra- niet zo veel uit. Vooral niet bij openwaterzwemmen! Dan is een beetje isolatie wel zo behulpzaam. Maar goed.

Eenmaal op de sportschool aangekomen legde ik uit dat ik vooral groepslaessen zou gaan doen, maar een intake hoorde er bij. Toen de aardige jongen die mijn intake deed mij had aangehoord (ik wil mijn core versterken), maakte hij met mij een programma op van die apparaten. Hmmm…., dacht ik, dat is eigenlijk wel heel leuk.

Daarna was het alsof er een switch om ging. Wandelen, zwemmen, sportschool … als ik maar iets doe iedere dag.

Daarom ga ik nu expres lopen als ik vroeger de tram of de auto nam. Op zoek naar die 10.000 stappen. Leek altijd onhaalbaar. Maar ja, ik heb de tijd.

Ik vind die sportschool ook een uitkomst. En niet alleen omdat het apparaat je helpt om buikspieroefeningen te doen die heel moeilijk zijn als je ze van jezelf thuis moet doen.

Ook omdat je zo een plek hebt waar je altijd heen kunt als je niets te doen hebt! En ik heb ook niets te doen!

Ik kan op maandag om 10:00 yoga doen, met alle andere mensen die kennelijk niets te doen hebben. LOL (beetje museum-op-dinsdagochtend-vibes).

Oude mensen moeten spieren bouwen, dus het zou goed zijn als dit een levenslange gewoonte wordt.

We zullen zien.

Tot nu toe geniet ik van de buikspierpijn!