Ik zit een beetje op mijn preekstoel, de laatste tijd, op dit blog. Soms is het moeilijk om van je high horse af te komen, he?
Maar dat gepreek is niet zo’n goed teken, bij mij. Als ik alsmaar de neiging heb om andere mensen uit te leggen wat er niet goed is en wat er anders kan, ben ik uiteindelijk niet meer zo effectief. Zelfs al zou ik helemaal gelijk hebben (waarmee ik niet zeg dat ik dat heb).
Preken is per definitie iets dat je doet zonder dat je van gedachten wisselt. Eenrichtingsverkeer. Dat maakt het een beetje onaantrekkelijk, vind ik.
Maar het is bij mij meestal ook een teken dat ik geen creatievere manier meer heb om iets over te brengen.
In een interview waar ik naar luisterde vandaag (niet het linken waard, zo leuk was het niet) beschuldigde de interviewer een politicus ervan dat hij altijd maar hetzelfde doet, met dezelfde boodschap. Of hij het niet een keer moest aanpassen, zijn manier van brengen? Van praten? Van beargumenteren? Want zijn boodschap kwam niet aan bij de andere kant van het politieke spectrum, waar de interviewer toe behoorde en actief onderdeel van is.
Hij wilde zich best aanpassen, zei de politicus, maar niet als marketingtruc. Niet voor de bühne. Resultaat is belangrijk, ja. Maar trouw blijven aan jezelf is belangrijker, vond hij.
Het is ook lastig als politicus, denk ik. Politici moeten altijd op hun high horse klimmen. Iedere dag je vinger heffen, of je vuist. Altijd maar vechten. Altijd maar preken. Het is misschien wel nodig, maar je moet het maar kunnen. Je moet er maar de energie voor hebben.
Ik, ik heb meestal bakken met energie. Maar toen ik net voor de zoveelste keer een blog wilde beginnen over een onderwerp waar ik het laatst ook al over had gehad en het een soort grote preek/klaagzang werd, dacht ik: klaar! Nope. Nee. Niets ervan.
Niet omdat het niet nodig is, of niet interessant, of omdat ik er niets meer over te zeggen heb. Maar omdat het betekent dat ik de juiste toon niet kan vinden. Of de juiste energie.
Het moet een niet-preek worden. Een overdenking. Een uitnodiging om van gedachten te wisselen. Food for thought, dat idee.
Nou ja.
Niet gelukt.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen … er is altijd een volgende dag om te bloggen!
Preekstoel… dat is toch zo’n stoel waarvandaan hel en verdoemenis over de mensheid wordt uitgesproken? Volgens mij zat jij gewoon op je praatstoel. Ook veel leuker. En jouw kennis is zo enorm groot, dat ik me er beslist niet aan stoor.
Titel aangepast!! En dank 🙂
Nederland is een land van prekers. Denk aan Wim Kan, GBJ Hilterman, Freek de Jonghe, Rob de Wijk en Arjen Lübach. Het is volgens mij ook een mannending. Soms werkt het, soms niet. Heb er zelf ook last van en probeer dat te onderdrukken door over verschillende onderwerpen te beginnen en/of het op een andere manier te brengen. Ben al snel van de foto’s en eigen diagrammetjes. Dan blijkt vaak dat het vooral techneuten zijn die lol hebben in het laatste.
Hahaha, ja, misschien is het een mannending. Maar vrouwen kunnen heel juffig worden. Strenge-juffen-syndroom, ik zie het heel vaak en ik ben er allergisch voor. Doet me aan mijn zwemjuf van vroeger denken, brrr, altijd bang voor. Het heeft bij vrouwen ook met overleven en kordaatheid te maken, denk ik.
Sinds m’n 20e (of eerder?) heb ik niets meer met hiërarchie. Zie iedereen op dezelfde manier van de WC gebruik maken. Laat me dus ook niet meer imponeren met uitgesproken meningen. Vind het leuk naar de inzichten van Maarten van Rossem of Midas Dekkers te luisteren. Soms hoor ik wat nieuws, maar het blijven hun meningen die ze mij niet op kunnen leggen.
Moest wel lachen dat Mischa Blok net een NPO serie is begonnen over dit soort mannen. Helaas was de eerste Wierd D. Daar kan ik echt niet naar kijken. Vind het wel moedig van haar, maar ik heb zo m’n grenzen. 😉