Ik was mijn telefoon kwijt en moest dus zonder telefoon richting de moestuin om de planten water te geven. En betrapte mezelf op stress bij het idee.
Ik sprak mezelf vermanend toe. Dat ik echt wel zonder kon, dat ik in de sportschool ook altijd mijn telefoon in de locker laat, dat ik in de tuin vaak de telefoon helemaal niet gebruik. Maar toch vond ik het even stressen.
Zoals ik had kunnen bedenken was het inderdaad eigenlijk gewoon heel relaxed. Een uurtje zonder telefoon gaat prima.
Ik kon geen hulp vragen bij het oplossen van een probleem met de grasmaaier, maar dat heb ik zelf opgelost. Ik kon ook niet vragen of F. zin had in aalbessen, maar aangezien hij zelf op kwam dagen kreeg ik vanzelf antwoord (ja).
Misschien had ik anders ook een praatje gemaakt met mijn nieuwe overbuurvrouw. Maar het kwam vooral omdat ik haar hoorde, dat ik bedacht dat ik even een handje moest gaan geven. Als ik een podcast op heb staan, kijk ik meestal niet op of om. Dus misschien was dit ook een pluspunt van telefoonloos zijn.
Ik betrapte mezelf best wel vaak op de neiging om iets te doen. F. bellen over die grasmaaier en die telefoon. Of mijn vader een foto appen van de aalbessen en de venkel en of hij die wilde, dat ging ook niet.
Het was geen probleem, zonder telefoon. Integendeel. Het was lekker rustig. Om niet te zeggen idyllisch, zo’n avondje in de tuin rotzooien in je korte broek. En naar huis met knoflook, venkel, spinazie, aalbessen, de eerste komkommer en zeker 5 frambozen.
Wie weet kom ik ooit nog zo ver dat ik bewust zonder telefoon van huis ga … de wonderen zijn de wereld nog niet uit!
PS Ik weet dat jullie een stel kritische lezers zijn, dus voordat je het vraagt: de foto van de distel had ik een paar dagen geleden gemaakt. Dus niet vanavond en niet in mijn tuin (al zou de distel daar welkom zijn, wat een mooie inheemse plant!)
Reageren?