Het 5e jaar in mijn moestuin is begonnen en ik sta er lekker voor. Ik heb zelfs een paar grote stevige puinzakken met tuinafval klaar staan voor het grofvuil. Doperwten al in de grond, de spinazie gezaaid en een enorme hoeveelheid voorgezaaide bloemen en groenten in wording in de kas.
Ik ben ook mijn enorme composthoop te lijf aan het gaan nadat ik die jaren heb genegeerd. Ik heb de oude kruisbesstruiken die niemand interessant vond er uit gehaald en ze in stukjes gehakt. De grond in de kas helemaal omgespit. De 6 kruiwagens mest over de tuin proberen te verspreiden en om te spitten. Als mijn tuin niet altijd zo rommelig is, zou het indrukwekkend zijn.
Mijn vele moestuinbuurmannen geven me gelukkig volop tips. Ze kijken voor zover ik kan inschatten met goedkeuring naar mijn pogingen om mijn tuin klaar te maken voor een heel goed tuinseizoen.
Ze vinden het wel een beeje gek dat ik het niet hezelfde doe als zij: grote, diepe geul graven en daar je onkruid in voordat je alles weer dicht gooit. Maar ze tolereren het. Ze zien dat ik veel in de tuin werk, veel zaai en mijn best doe. En dat is genoeg.
Mijn tuin ziet er gewoon niet zo netjes uit als die van hen. Dat komt met name omdat ze veel sterker zijn en alles veel netter omspitten. En omdat ze het al heel lang doen, moestuinieren. Bijna al mijn buurmannen zijn veel, veel ouder dan ik maar ook veel, veel sterker en fitter. Ze hebben ook hele andere banen gehad dan ik, toen ze nog werkten. Sommigen komen zelfs uit het bosbeheer of de tuinbouw.
Ze zijn ook allemaal veel preciezer. Ze houden van rechte lijnen en nette perken.
Ik ben hun tegenovergestelde. Ik houd wel van opgeruimd, maar ‘precies’ is niet een label dat je snel op mij zult kunnen plakken. Ik tuinier zoals ik kook: op gevoel.
Maar ook op gevoel kun je een eind komen.
Mijn tuin is klaar voor de zomer en een heleboel productie.
Nu ik nog!
Oh, heb ik gemist dat je die kruisbessen eruit ging gooien. Dat is de enige struik die ik nog in m’n tuintje wil zetten. Want kruisbessen zijn zó lekker. Ik kreeg eens aalbessen (geen struik, wel de bessen) van een collega die met grote verwondering toekeek hoe ik – geheel onbewust – binnen 2 uur een pond opat. Voor 11 uur ’s morgens. Wie lust dat nou? Haha, ik dus.
En een gezellige, niet kaarsrechte tuin heeft heel veel voordelen. De bestuivers hoeven ook geen rechte paden te volgen.
De kruisbessen schenen lekker te zijn, het ware rode (?). Maar de buurvrouw die ze graag at en er jam van maakte, stopte met haar moestuin. En de struiken zaten onder een raar soort mos. Plus ik wil die ruimte liever gebruiken voor heel veel mooie bloemen … ik heb me helemaal gek gezaaid. Nu al zin in.
PS Ik heb ook aalbessen en zwarte bessen. En frambozen, peren, vijgen en pruimen (die ik zelf allemaal niet eet). Je bent van harte welkom voor de oogst maar meestal zijn de vogels eerder. Ik heb de netten die mijn voorganger overal overheen had er afgehaald, nadat er een vogeltje in vast kwam te zitten.