
Als er een ding is geweest, het afgelopen jaar, dat me geholpen heeft om een rare tijd op mijn werk een plekje te geven, dan is het mijn netwerk. Zij waren de spiegel waarin ik kon zien dat ik het goed gedaan had.
Dat het niet aan mij lag.
Dat ik niet gek was.
Ik was van de week aan het bijpraten met een oud-collega. Ik had al een tijdje niemand meer gesproken van mijn oud-collega’s. Zelfs niet de mensen met wie ik bewust contact heb gehouden (eerlijk is eerlijk: niet met iedereen! Er zijn ook mensen die ik lekker uit mijn LinkedIn heb gegooid. Aanrader.). Ik weet dat er heel veel op hen af komt momenteel en dat ze wel andere dingen aan hun hoofd hebben. Maar ik mis ze. Ik mis mijn werk en mijn dossiers en (sommige) van mijn collega’s.
Des te fijner was het om wat meer te horen over hoe het allemaal ging met iedereen.
Maar ik ging weg met een dubbel gevoel. Misschien omdat ik in te veel dingen gelijk heb gekregen. Niet in leuke dingen. In stomme dingen.
De collega vroeg of ik soms dacht dat ik het niet goed gedaan had. ‘Hoezo?’, vroeg ik, ‘denk jij dat ik het niet goed heb gedaan?’. Maar het was het tegendeel: ze was bang dat ik te negatief terugkeek op mijn eigen bijdrage. Dat ik dacht dat het een fiasco was geweest.
Gelukkig is dat niet zo, dat ik denk dat ik het niet goed deed. Niet meer.
Hoe langer geleden het is, hoe trotser ik ben. Hoe meer ik zie hoe goed ik was in wat ik deed. En hoe beter ik begrijp wat er gebeurde. En dat ik er weinig aan kon doen.
Je kunt een heel systeem niet veranderen. Je kunt jezelf er alleen uit verwijderen.
Maar ja. Daarom mis ik het ook, omdat ik het leuk vond en er goed in was. Iedere keer dat ik een notificatie van de Tweede Kamer krijg (‘moties’ en ‘AI’), baal ik weer opnieuw. Want vroeger kwamen die moties bij mij te liggen. Het gaf me heel veel stress maar tegelijkertijd vond ik het geweldig. Het oog van de AI-orkaan!
De waarheid is, en daarom vroeg die collega dat, dat het even duurde even voor ik het helder kon zien. In vorige gesprekken was misschien het idee ontstaan dat ik mezelf iets kwalijk nam, of twijfelde of ik dingen toch fout had gedaan. Er waren momenten dat ik de rare kritiek die ik kreeg serieus nam. .
Het is moeilijk om te blijven geloven in jezelf als mensen proberen om je klein te maken, ze je bekritiseren, passeren of op een zijspoor zetten. Vooral als dat mensen zijn die je vertrouwde. Hoeveel zelfvertrouwen je ook hebt, er zijn sneaky dingetjes die zich een weg wormen naar je hart en blijven knagen aan je twijfel.
Dus ze had ook gelijk. Ik wist het niet meer zo goed, op het moment dat ik vertrok. Of het misschien toch allemaal aan mij lag.
Wat hielp – maar wat ook een teken is – is dat ik meerdere lijstjes heb waarop ik voor en na dat ik ontslag nam heb opgeschreven wat ik allemaal bereikt heb. Het zijn lijsten met dingen die ik heb geregeld, georganiseerd, voor elkaar gekregen en bedacht. Lijsten met dossiers die ik heb gemanaged. Lijsten van dingen die ik heb geïnitieerd of georganiseerd voor mijn team. Lijsten van events waar ik heb gesproken en debatten die ik heb meegemaakt.
Lange lijsten zijn het.
Ik had ze hard nodig. Om mezelf te helpen herinneren aan wat ik allemaal bereikt had.
Het is goed om kritisch te blijven op jezelf, maar het is ook lastig om vast te houden aan je eigenwaarde en je eigen overtuiging bij zoveel tegenwerking en negativiteit. Helemaal als je er niets van begrijpt.
Ik heb mijn eigen gedrag, prestaties en houding het afgelopen jaar als een rubikskubus rondgedraaid. Aan alle kanten gedraaid en van alle kanten bekeken. Mezelf grondig geanalyseerd.
Wat ik zie, bevalt me. Ook al begrijp ik ook wat ik anders had kunnen doen, ik weet nu dat wat ik bracht vele malen opwoog tegen eventuele gekkigheidjes die misschien niet makkelijk zijn voor bepaalde mensen – die ieder mens natuurlijk heeft. En dat ik niet zodanig anders had kunnen doen dat het radicaal anders was gelopen en/of ik mezelf had verloochend.
Maar wat me vooral geholpen heeft om alles een plek te geven en weer vol zelfvertrouwen verder te gaan, is mijn netwerk. Het afgelopen jaar – het is al bijna een jaar! – sprak ik iedere week mensen die ik heb leren kennen in die 3 jaar in mijn vorige functie.
Ik had eindeloze koffie-afspraken, die ik lang niet altijd hoefde te initiëren (wat ik wel doe hoor! Leuk toch). Er zijn mensen die consequent contact blijven zoeken, ook als ik even stil bleef omdat ik ze niet wilde storen bij al hun drukke bezigheden.
Ik ben uitgenodigd voor congressen en bijeenkomsten. Ik ben voor meerdere commissies gevraagd. Mensen hebben me uitgenodigd als spreker en panellid. Er zijn mensen die advies vragen, die ik mag mentoren en die gewoon af en toe bij willen praten en ideeën willen uitwisselen. Mensen die me voorstelden aan anderen en voordroegen voor functies en rollen (daar kan ik meer van gebruiken, want ik heb de ideale plek nog niet gevonden. maar dat terzijde).
Juist op momenten dat ik ging twijfelen aan mezelf, was het alsof mijn netwerk me een spiegel voorhield: zo zien we je. Zo waarderen we je. Zo kennen we je. Zo voeg jij waarde toe.
Er was de succesvolle eigenaar van een adviesbureau die tegen me zei, nadat ik ietwat zenuwachtig mijn pitch had gedaan over waarom ik weg was bij de overheid: “We zijn hier allemaal weggegaan bij de overheid! Say no more.” en begon te vertellen waarom hij ooit was vertrokken.
De geweldige activist die er op wees dat ze zelf bij mijn werkgever had gewerkt en waarbij meer woorden niet nodig waren.
Er waren mensen die mijn tijd bij de overheid beschouwden als een goede leerschool voor iemand die nu weer in het bedrijfsleven waarde kan toevoegen (haha! dat weet ik zo net nog niet, maar thanks!).
Er waren al die mensen vol vertrouwen en enthousiasme omdat ze weten wat ik kan. Omdat ik me jaren heb ingezet om de goede dingen te doen, voor hen en met hen.
Mijn netwerk vormde het afgelopen jaar de spiegel die reflecteerde wat ik allemaal had bereikt.
Je vriendinnen en je partner kunnen natuurlijk ook zeggen dat het niet aan jou lag, en dat doen ze ook, maar ja, dat is hun taak als vriendin/partner. Dus dat kun je niet echt serieus nemen.
Nee … van je netwerk moet je het hebben!
(en van jullie als lieve lezers natuurlijk … ik was het afgelopen jaar zo blij met jullie. Dank!!)
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Mooi om te lezen dat je netwerk je zo steunt!
Ja heel fijn!
Gelukkig ben ik ook nog steeds blij met jou in mijn netwerk. Met jouw heerlijke updates, waarover dan ook. You go! En dan ineens komt er zomaar een nieuwe kans op jouw weg. Vast.
Ja zo is het! Netwerk buddies.