Je moet er een beetje vertrouwen in hebben (en houden)

Ik had de hele week rapportpresentaties, pensioenfeestjes en bijeenkomsten. Er waren zoveel mensen om mee te praten en zoveel dingen om over na te denken, dat ik niet aan bloggen toekwam. Zo gaat dat soms.

Een blog is een beetje als een dagboek. Maar soms heb je zoveel in je hoofd dat je er geen logisch verhaal van kunt maken. En omdat een bog openbaar is, moet dat wel: het moet logisch zijn en begrijpelijk. Maar soms duurt het even voordat dat lukt.

Zo begon ik ook aan dit blog. De derde versie van het zelfde verhaal. Over solliciteren, over uitzoeken wat je wilt en over in het reine komen met een baan die niet eindigde zoals je had verwacht.

Wat je opbouwt, gaat nooit verloren

Het was een drukke week, deze week. Ik had zoveel zakelijke ontmoetingen dat ik nauwelijks aan bloggen toekwam. Het voelde een beetje als vanouds, omdat ik zoveel oud-ollega’s en zakelijke relaties sprak:

• Ik ging ongevraagd, uit pure interesse, naar een rapportpresentatie en kwam onverwacht allemaal mensen tegen die ik kende. Ik realiseerde me dat ik in 3 jaar loondienst een enorm leuk en interessant netwerk heb opgebouwd.
• Ik had de eerste bijeenkomst van een beoordelingscommissie van een wetenschappelijke subsidie. Ik ben trots dat ik gevraagd ben, want het is een onderwerp waar ik enorm in geloof, dus ik heb er zin in. En in tegenstelling tot vroeger, toen ik een organisatie vertegenwoordigde, ben ik dit keer gevraagd op mijn eigen merites.
• Ik ging naar het pensioenfeest van iemand die ik ken uit de tijd dat ik in het team van een bewindspersoon zat. Het was maar 6 maanden, die klus, maar de vriendschappen en connecties zijn gebleven. Het was bijzonder om iemand die ik het gun in het zonnetje te zien worden gezet.
• En ik ging naar een event waarvan ik zelf ooit aan de wieg stond. Ik had er dubbele gevoelens bij vantevoren maar het was fijn om oud-collega’s te spreken en bij te praten en om te zien hoe goed alles liep.

De week voelde als een bevestiging dat de afgelopen jaren niet verloren zijn gegaan doordat ze stom eindigden. Dat ik iets heb bijgedragen. Dat ik heel veel heb geleerd. En dat ik iets heb opgebouwd.

Met hart en ziel

Ik ben een intens persoon en een intense collega, wat niet voor iedereen zo makkelijk is. Maar het feit dat ik er met hart en ziel voor ga, levert ook veel op, als ik zo terugkijk.

Wat ik me realiseerde deze week waren drie dingen.

1. Netwerken heeft zin

Netwerken zijn belangrijk. Mensen zijn geen eilanden en samen kom je altijd verder dan alleen. Ik houd van netwerken, als je het zo wil noemen, maar anders dan de boekjes voorschrijven, heb ik nooit een doel. Ik vind het gewoon leuk.

Ik heb de connectie intrinsiek nodig, kun je beter zeggen. Maar dat levert ook iets op. Want de relaties die je opbouwt met collega’s, die gaan niet weg, ook niet als je zelf vertrekt. Je moet ze alleen wel onderhouden.

(Aan het einde van mijn eerste jaar in loondienst gaf ik mijn hele team – op eigen kosten – voor de feestdagen een tegoedbon voor twee koffies bij de koffietent naast ons kantoor met de ‘opdracht’ om met een collega die ze kennen maar die ze nooit echt spreken, koffie te gaan drinken. Ik gunde ze die koffietjes, juist omdat ze door al dat harde werken nooit aan netwerken toekwamen. En dat het bouwen van relaties juist zo belangrijk is voor je loopbaan en voor je effectiviteit. Ik had het idee dat ze het maar raar vonden. Maar 1 van hen heeft me ooit verteld dat hij het had gedaan. Van de rest heb ik er nooit meer iets over gehoord.).

2. Wat je kunt heeft een naam

Er zijn dingen die je gedachteloos doet als onderdeel van je werk of je hobby (implementeren, aanvragen van subsidies, coördineren, innoveren, ‘stakeholder management’, etc.) die voor andere organisaties enorm waardevol zijn. Je moet het alleen leren herkennen en begrijpen welk label anderen er aan geven.

Hoe meer vacatures ik zie, maar helemaal nu ik contact heb met een recruiter, hoe meer ik zie hoe lastig het is om afstand te nemen tot je eigen ervaring en te begrijpen hoe dat stukje ervaring interessant is voor anderen. Laat staan hoe je dat formuleert. Daar heb je gewoon hulp bij nodig. De meesten van ons zijn te bescheiden.

3. De weg naar een leuke baan is lang, de weg naar een roeping is langer

Als je de luxe hebt om niet zozeer een baan te zoeken maar een nieuwe stap op weg naar een groter doel, een roeping, dan heeft het vinden van een nieuwe plek de tijd nodig. Je moet niet alleen volharden in het ondernemen van dingen. Je moet er ook vertrouwen in houden dat al die tientallen – honderden – gesprekken, sollicitaties, LinkedInberichten, en andere interacties iets op gaan leveren.

Ergens in al die acties zit de trigger die naar iets nieuws gaat leiden. Je weet alleen nog niet welke het is en waar je terecht gaat komen.

Vertrouwen houden & kleine stapjes

Mensen om me heen worden een beetje zenuwachtig dat ik nog geen nieuwe baan heb. En dat ik ook nog steeds niet als zelfstandig ondernemer ben gestart (wat de meeste mensen verwachten dat ik ga doen). Maar ik heb tijd nodig gehad om na te denken. En ik heb er wel vertrouwen in. Mijn ‘jaar vrij’ is nog lang niet voorbij.

Ik heb een agenda vol afspraken en bijeenkomsten; ik heb een netwerk dat me kent en weet wat ik kan en waar ik voor sta; ik ben onderdeel van een aantal leuke en impactvolle officiële commissies; ik ben onderdeel van een vrijwilligerscommunity die geweldig werk doet; ik kan iedere dag bloggen wat ik wil; ik heb een nieuwsbrief; en alle tijd om mijn vak bij te houden.

Ik heb er wel vertrouwen in.