Ik gooi de knuppel niet in het hoenderhok

Mededeling: ik gooi de knuppel niet in het hoenderhok. Fijn he. You’re welcome (hoewel de kans dat je iemand bent die last heeft van die knuppel beperkt is … voor iedereen buiten het hoenderhok zou het lekker leesvoer zijn denk ik).

Dat kwam zo: ik had een leuk gesprek vandaag met iemand die ik ken vanuit mijn vorige baan. Net als ik werkte zij voor het eerst voor de overheid en kwam ze uit het bedrijfsleven. En net als ik heeft ze zich verwonderd. Maar anders dan ik werkt ze nu nog steeds bij de overheid, alleen dan ergens anders dan waar we zaten.

Net zat ik, naar aanleiding van ons gesprek, een lang blog te schrijven over onze ervaringen, inzichten en conclusies over werken voor de overheid. Niet alles, en niets specifieks over mijn eigen werkomgeving, maar iets generieks. Niets dramatisch verder, meer iets dat opvallend is als je vanuit het bedrijfsleven komt.

Maar ik kan het helemaal niet publiceren.

Wat me tegenhoudt?

Dat ik het niet allemaal voldoende kan onderbouwen. Dat het kritisch en onaardig voelt. Dat het moeilijk is om niet verbitterd over te komen. Dat ik niet weet of ik ooit nog voor ‘de overheid’ kom te werken. Dat het té kritisch voelt en dat het te kwetsbaar is.

Ik vind het zelf een beetje stom. Maar goed, het wordt wel al snel een heel persoonlijk verhaal, dat wel degelijk herkenbaar is voor mensen met wie ik gewerkt heb. Dus in die zin toch niet zo generiek.

Het helpt niet mee dat ik aan mezelf ben gaan twijfelen, op het laatst, actief aangezwengeld door mijn omgeving. Lag het aan mij? Was ik in de fout? Had ik het anders moeten doen? Was ík de outlier?

Inmiddels weet ik zéker dat ik een outlier was. In die zin lag het absoluut aan mij. Maar ik heb inmiddels voldoende afstand om te weten dat dat niet betekent dat ik ongelijk had. Of dat ik iets fout deed – anders dan de foutmarge waar ieder mens recht op heeft.

Het is makkelijk om de knuppel in het hoenderhok te gooien. Het is veel lastiger om zeker te weten dat je genuanceerd genoeg bent, dat je je eigen ego voldoende aan de kant hebt weten te zetten, dat je analyse klopt en vooral dat het mensen gaat helpen.

Klagen en bekritiseren is makkelijk. Met oplossingen komen is veel moeilijker.

En ik weet niet zeker of en hoe ik de problemen die ik zie zou kunnen verhelpen. Ik weet ook niet of ik het zou willen, als ik al de kans zou krijgen.

Wie weet vind ik ooit een manier om wat ik heb geleerd wel in de praktijk te brengen, ergen, op de een of andere manier.

Om te helpen.

Want in de basis is dat natuurlijk wat ik wil: de wereld een beetje beter maken.

Wie niet??