Ik blog nog

Ik ben er nog! Je zou het niet zeggen, na anderhalve week. Hoewel anderhalve week korter is dan het voelt.

Het was niets dat ik niets te melden had. Eerder dat ik te veel te melden had. Te veel om over na te denken, te veel te zeggen, te veel te doen.

Ik was ook een week lang gewoon heel boos over alles rondom AI. Echt heel boos! De onzin blijft maar toenemen, de hype ook en de invloed van mensen die geen goede dingen willen voor de wereld, ook. Het is toch wel een beetje frustrerend, dat ik niet meer de positie heb om daar iets aan te doen.

Iedere keer dat iemand tegen me over AI begon, en ik begon te praten, werd ik alsmaar bozer en bozer. Op mijn wekelijkse openwaterzwemdag stond ik zelfs midden in het water (bij de kant, waar je kunt staan) steeds bozer te vertellen.

Mijn zwemgroep moest er om lachen en dacht dat het goed was als ik weer verder zwom, en dat was ook zo. Zwemmen is lekker mindful. Vooral met stroom tegen. Heel goed voor mij.

Ik zat ook te wachten op de uitslag van een van de weinige sollicitaties die ik had gedaan. Na 3 weken wachten (en een flink aantal rondes) per email afgewezen worden voelde gek genoeg niet zo slecht als ik twee weken daarvoor had gedacht. Misschien waren we inderdaad niet zo’n goede match, want ik had altijd de gewoonte om kandidaten die op gesprek waren geweest zelf te bellen. Dus het was eigenlijk allemaal niet zo erg. Als was het wel echt een leuke functie! En een goede club mensen, denk ik.

Ik heb ook een heleboel gedaan de afgelopen twee weken, hoor. Inclusief 1 museum, in Nijmegen. Heeeeel kort rondje. Ik was naar een festival/workshop over het weigeren van AI en kwam op de terugweg langs het museum dus dacht: waarom niet?!

Ik was ook naar twee congressen. Waarvan de tweede langer maar ook veel leuker was. Van de eerste, hoe vereerd ik ook was, niet hielp in het verminderen van mijn woede en verbijstering. Gelukkig was daar iemand die ik kende en die me af en toe met grote ogen aankeek (hoorden we dit nou goed?!?!?!).

Nee, mijn superfijne driedaagse congres/festival van de afgelopen week heeft mijn vertrouwen in de mensheid weer een beetje geboost. Het ging dan ook alleen maar over goede AI, verantwoorde AI en de honderden mensen die daar onderzoek naar doen. Heel veel bekende, heel veel ideeen, heel veel informatie, heel veel nieuwe plannen .. nieuwe vrienden ook. Het deed me goed. Ik moet het even verwerken maar daarna ga ik er meer over bloggen.

Tsja. Zo gaat dat soms. Zo heb je geen zin meer om te delen wat je vindt en voelt en zo mis je je creatieve outlet.

Het was denk ik enerzijds de innerlijke struggle en de angst dat ik het alleen maar erger maakte als ik ook nog een ging opschrijven hoe boos ik was.

En het was misschien ook een beetje de bekendeblogtwijfel. Het voelt alsof ik alles al gezegd heb de afgelopen 1,5 jaar. Alsof ik mezelf telkens weer aan het herhalen ben, en niet alleen over AI.

Dat is ook echt zo, denk ik. Als we het Claude zouden vragen, zou ik zo een lijst hebben van blogs die op elkaar lijken, vermoed ik.

Aan de andere kant blijven jullie maar lezen en reageren, dus dat is natuurlijk het leuke. En de stok achter de deur.

Dus.

Ik blog nog! Yay!

PS Ik heb ook nog andere superleuke dingen gedaan de afgelopen weken, waar ik zoveel van geleerd heb. Kan nog niet alles vertellen maar moest er opeens aan denken. Het waren hele drukke, intensiefe weken eigenlijk. Ik had meer moeten bloggen!