Het is een goed bewaard bloggersgeheim: hoe meer je schrijft, hoe meer je blijft (schrijven). Jammer dat bloggen zo ouderwets is geworden. En dat jij liever ‘blogt’ op social media sites die niet van jezelf zijn. En waar je maar zo weinig tekens kwijt kunt!
Echt, hadden maar meer mensen hun eigen blog.
Werd er maar meer geschreven.
Hoe meer je blogt, hoe meer je wilt bloggen. Hoe meer je schrijft, hoe meer inspiratie je hebt.
In mijn aantekeningen staan wel 5 ideeën voor nieuwe blogs, van de afgelopen dagen.Als het van mezelf mocht en er niet 100+ van jullie zijn die al mijn blogs direct per email ontvangen, had ik vandaag al twee keer geblogd. Met deze erbij dus drie keer. Maar ik wilde het jullie niet aandoen. Ik ben arrogant genoeg om te denken dat wat ik schrijf je tijd waard is. Maar niet 3 keer.
Zo zit ik te broeden op een verhaal over de serie Bones. Als je achter elkaar zes seizoenen kijkt in een paar weken, kun je niet anders dan na gaan denken over verhaallijnen. Je afvragen hoe de makers dat doen – schrijven ze een heel seizoen in 1 keer, met alle verhaallijnen door elkaar? Maar ook hoe personages en gebeurtenissen worden gemaakt. Hoe spanning wordt opgebouwd. Fascinerend.
Vandaag dacht ik ook na over (een blog over) vrouwen met yogamatjes. Hoe cliché ik mezelf vind, als ik met mijn yogamatje over straat loop. Het is weliswaar het goedkoopste matje dat ik kon vinden. En weliswaar loop ik in mijn oude joggingbroek en niet in echte yoga pants. maar toch. Ik voel me een wandelend cliché. Vrouw van 50+ op zoek naar flexibiliteit, ik bedoel …
Dit weekend was ik naar een andere, voor mij nieuwe yogales die zo moeilijk was dat ik niet meer goed op mijn benen kon staan toen ik naar buiten liep. Op weg er naar toe had ik ook alweer een blog in mijn aantekeningen getypt, over hoe moeilijk het is om zoiets te doen als naar een nieuwe groepsles gaan. Hoe gek dat proces is en hoe hoog de drempel en waarom eigenlijk.
Ik moet ook hoognodig eens online reflecteren op de twee vrijwilligersorganisaties waar ik me bij heb aangesloten de afgelopen tijd. Wat maakt ze goed? Wat maakt het lastig? Het heeft de afgelopen maanden ‘vrij’ zijn een nieuwe dimensie gegeven.
Gisteren wilde ik eigenlik bloggen over hoeveel ik mijn moeder mis, nu Pasen er aan komt. Ze was – weet ik nu – de enige in mijn leven die Pasen belangrijk vond. Kennelijk is dat ook de enige reden dat ik het belangrijk vond. En dat ik het leuk vond.
Nou ja, zie je? Er is ZOVEEL OM OVER TE BLOGGEN!
Of misschien is het mijn poging om relevant te blijven.
Relevantie te hebben.
Of om te connecten?
Misschien is het gewoon tijd dat ik weer een betaalde baan zoek. 🙂
Heb ik toch net gisteren weer eens een blog op mijn eigen website gezet. Je hebt helemaal gelijk. Zodra ik weer eenmaal bezig ben met schrijven, stromen de ideeën binnen. Maar ik mag toch wel echt hopen dat als je weer een baan hebt, je ook blijft schrijven. Al is het drie keer per dag 😉
Ha! Goed dat je weer geschreven hebt.
jazeker, ik ben begonnen tijdens een baan dus ik ga gweoon door als ik weer een baan heb!
Slappe excuses hier. Moest een boek schrijven. Vervolgens een boek vertalen. Toen kreeg ik een mailtje over een cursus, en nog eentje, en dacht ik: dat kan ik ook en zo moet het. En natuurlijk moest het tweetalig. Net de Engelstalige cursus gelezen, straks nog de Nederlandstalige. Morgen in een mailing zetten. Haal ik het net niet helemaal meer op World Bipolar Day – omdat die goeie ouwe Vincent van jou vandaag jarig was.
Mijn blog was geen veroordeling van mensen die niet bloggen, Paul. Niemand moet iets! En je hoeft zeker niet te bloggen. Het moet wel leuk blijven!
Z heb ik het ook niet opgevat 😉