Elevator pitch

Het zou slim zijn, dacht ik bij mezelf, om vandaag een heel goed blog te schrijven. Over AI. En autonomie. Als mensen me dan opzoeken, na het congres waar ik panellid ben, staat het bovenaan.

Ik bedoel, als je zoals ik geen baan hebt kun je maar beter goed voor de dag komen, toch?

De vraag is hoe zinvol dat is, want eigenlijk vertel ik nooit mensen over dit blog. Dus de kans dat mensen me hier vinden is beperkt. Tenzij ze me googlen. Wat op zich niet onlogisch zou zijn.

Hmmmm….

Ik zat me sowieso af te vragen wat ik zou zeggen als ik mijn hele zakelijke kennissenkring van de afgelopen 3,5 jaar tegenkom morgen en ze vragen of ik al iets anders heb. Het staat misschien een beetje raar als ik zeg dat ik niet echt op zoek ben geweest. Maar dat ik zo langzamerhand wel helemaal klaar ben voor iets nieuws.

Eigenlijk moet ik natuurlijk een elevator pitch hebben. WAT ZOEK IK? WAT KAN IK? WAT BIED IK? In twee zinnen. Eitje.

(Misschien moet ik kaartjes maken met ‘lees mijn blog’)

De vorige keer dat ik een beetje geoefend had om te kunnen vertellen aan wildvreemden wat ik kon en wat ik zocht op een event waar ik voor was uitgenodigd, ging het niet helemaal volgens plan. Ik kwam een paar bekenden tegen en was tijdens iedere pauze met ze aan het geinen. De mevrouw waar iemand me speciaal aan had voorgesteld was te druk om verder te praten (note to self: berichtje sturen voor kop koffie zoals afgesproken).

Maar erger was waarschijnlijk dat ik gewoon te veel mezelf was. Ik had het net iets te veel naar mijn zin. Dan ga ik zeggen wat ik vind en ben ik nogal … ad rem. Ja, ad rem – let’s go with that.

Oh, well.

De mensen die ik morgen tegenkom kennen me al. ‘Ad rem’ in een panel is meestal juist een succes.

Ik denk dat ik gewoon ga genieten. 🙂