Verandering is moeilijk, dacht ik van de week toen ik voor het eerst in mijn leven in een elektrische auto ging rijden en me paniekerig voelde. Zo langzamerhand ben ik zo oud dat ik begrijp waarom mensen blijven hangen in wat ze kennen. Veranderen wordt steeds lastiger, lijkt het wel.
Dat kwam zo: wij zijn op zoek naar een nieuwe auto, voor het eerst in 12 jaar. We rijden nu in twee auto’s waarvan een al bijna een oldtimer is (die van mijn moeder, die ik bewaar tot mijn zoons een rijbewijs hebben, omdat ik dat beloofd heb) en eentje van 14 jaar oud.
Maar het is de auto waarin onze jongens groot werden. Daarom heeft hij ook twee grote schuifdeuren en 7 stoelen. Ik houd van die auto en ik wil hem eigenlijk niet kwijt. Ook aan auto’s zonder park assist en surround sound kun je je hechten.
De frunk is een ding
Het wordt natuurlijk een elektrische, dus gingen we dit weekend proefrijden. En ik merkte dat ik weerstand voelde. Dat was de reden dat we niet al een half jaar geleden de keuze hebben gemaakt, want voor mijn man was het al heel lang duidelijk.
Maar verandering is eng. Iets doen dat je niet kent, is eng. Wat als die auto geen bereik heeft? Wat als er geen oplaadstations zijn op vakantie? Wat als ik moet opladen en het duurt te lang en ik kom te laat? Hoe werkt dat met die stekker? Mag je die auto gewoon laten staan ‘snachts in de straat? Hoe vind je die stations? Hoe plan je? Wat als ik ‘savonds laat bij een eng oplaadstation terecht kom? En trouwens HOE MOET DIT? Arghhhh.
Na jaren en jaren parkeren in een 7-seater zonder park assist, vond ik het feit dat ik alleen op de camera moest parkeren een klein drama.
Dankzij Claude, die ons precies kon uitleggen wat de verschillen in achterbakcapaciteit waren tussen het ene en het andere model, kwamen we er ook achter dat de auto waarin we reden een frunk* had. We wisten zeker dat dat een hallucinatie moest zijn. Maar nee. De frunk is een ding (front + trunk = bagageruimte onder de motorkap).
Hoe meer er verandert en hoe meer je niet weet, hoe ouder je je voelt. En hoe minder zin je hebt om te veranderen. De kunst is om de verwondering te omarmen. Maar makkelijk is anders.
Slack me gek
In mijn vorige baan had ik een tijdelijke collega die het maar twee weken volhield bij ons. Het feit dat het team communiceerde via Whatsapp, SharePoint en Miro om te bepalen wat er moest gebeuren, was voor haar te chaotisch. Ze kon er niet aan wennen. En nu ik zelf in meerdere Slacks zit, begrijp ik haar beter.
Al maanden probeer ik me een weg te banen door de chaos die Slack heet zonder te veel de 50+-er te zijn die er weer niets van begrijpt. Het is raar als iedereen lijkt te begrijpen wat er moet gebeuren en waar het staat, behalve jij. Ik vind het ontzettend onoverzichtelijk. En dan ook nog Google Drive en zoomuitnodigingen via de email … arghhh. Online samenwerken is geweldig maar het is complexer dan je zou willen.
Ook mijn pogingen om Matrix te onderzoeken als mogelijk alternatief, lopen op niets uit. Ik kom er niet uit.
Het is een frustrerend, vervelend gevoel als je niet weet waar je kunt vinden wat je nodig hebt. Als je op de verkeerde momenten op de verkeerde plekken reageert (of denkt dat je dat doet). Als je informatie mist omdat je niet weet waar je moet kijken.
Als je de enige lijkt te zijn die niet mee kan komen. Alsof er ongeschreven regels zijn die je niet hebt meegekregen.
Ik weet dat er heel veel mensen zijn, jong en oud, die dat gevoel continu hebben in onze digitale maatschappij. Maar ik heb dat meestal niet. Ik ben meestal degene die dingen uitlegt aan familieleden.
Het is gewoon even wennen
“Zo voelt dat dus, veranderen”, dacht ik terwijl we ons klaarmaakten voor de proefrit. Ik keek mijn man aan met lichte paniek. Hij stelde me gerust. “Het is gewoon even wennen.”, zei hij. En dat was ook zo. Ik bleek nog gewoon te kunnen autorijden. Alleen die park assist, pffff. De hoofdsteunen zijn zo groot dat je niet eens meer over je schouder kunt kijken bij het inparkeren, al zou je het willen.
Maar ook dat went. Denk ik.
(ik moet veel denken aan het boek dat ik van A kreeg jaren geleden: Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt van Douwe Draaisma)
Ik moest mezelf hardop vertellen dat het allemaal goed zou komen. Dat het even wennen is, zoals alles dat nieuw is even wennen is.
Dat ik de verwondering moet zoeken en het avontuur, zodat ik niet vast kom te zitten in oude patronen die niets meer opleveren.
We zullen zien. Ik blijf me door Slack heen worstelen. En binnenkort rijden we een elektrische auto.
Verandering is onvermijdelijk!
* Het was geen Tesla
Weet je hoe ongelooflijk makkelijk het is om een proefrit in een elektrische auto te maken? Ik heb nu zo’n 12 verschillende modellen getest. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik niet echt de auto test, dat is slechts een bijkomend voordeel.
En nee, ik had ook niet gedacht dat jullie een Tesla zouden kiezen. Er zijn ook voldoende Europese auto’s om uit te kiezen. Dat opladen valt ook best mee. Het ligt er alleen maar aan waar je op vakantie wilt gaan.
Als je, zoals ik, vooral landweggetjes rijdt, dan is het wel wijs om ervoor te zorgen dat hij ’s morgens is opgeladen. Ik kijk nu voornamelijk of ik voldoende laadstations tegenkom (in de binnenlanden, steden trekken mij niet zo). Pas dan maak ik zelf mijn keuze. Dus voorlopig rijd ik nog in m’n eentje in m’n c-eentje.
Slack… echt… nóg een platform erbij? 😉
En Douwe Draaisma schrijft echt goede boeken.
12??? Dat is mij te veel moeite….