Digitale opruimwoede

Ik was mijn digitale archief aan het opruimen vandaag. Een van de laatste klussen die ik nog wil doen voor ik (hopelijk) weer het werkende leven instap. En terwijl ik duizenden (dui-zen-den!) notities en artikelen aan het deleten was, realiseerde ik me waarom ik ze niet meer nodig had.

Going strong sinds 2012

Ik begon met mijn ‘digitale brein’ in 2012. 2012! Er stonden tienduizenden notities in mijn archief. Aantakeningen, screenshots, artikelen die ik bewaard had, PDF’s, audiofragementen … je kunt het zo gek niet bedenken.

Er kwamen heel veel oude blogvrienden voorbij uit het #blogpraat tijdperk (mijn favoriete artikelen van hen heb ik bewaard). En ik gooide duizenden – letterlijk – artikelen weg.

Ik kon als het ware mijn eigen ontwikkeling als ondernemer voor mijn ogen zien. Ik zag mijn interesse veranderen die eerste jaren, van 20212 tot 2016: van Facebook en Twitter (in de tijd dat ik voor Frankwatching veel met Facebook bezig was) naar bloggen, toen ik daar een boek over schreef. Naar contentmarketing, naar geld verdienen met je blog. Van Twitter naar Instagram.

Verreweg het grootste deel van mijn archief bestond uit onderzoek. Voor boeken, artikelen of voor nieuwe business ideeën. Heel veel onderzoek voor klanten, presentaties en trainingen. En heel veel informatie om zelf te leren over alles wat me bezig hield in mijn werk: van SEO, social media algoritmes, e-learnings ontwikkelen en marketing.

Het laat allemaal zien dat ik vooral bezig was met de online wereld vanuit het oogpunt van marketing. Ik was niet echt kritisch. Heel af en toe zag ik ergens een kritisch artikel, maar ik was niet zo bezig met de negatieve kant van wat ik deed.

Tot 2018. Dan word ik langzaam kritischer. Ik denk omdat ik dat boek ‘Weapons of Math Destruction’ had gelezen. En ik ga me steeds meer focussen op algoritmes.

Ik kwam ook eindeloze informatie tegen over tools, apps en websites tegen die niet meer bestaan of waar ik nooit meer iets over hoor. Clubhouse. Google+. Revue. Neeva. CrowdTangle. SparkToro. Te veel om op te noemen! Ik weet niet eens meer wat ze allemaal deden, eigenlijk. Benieuwd of dat met al die AI-tools ook zo zal gaan.

Ik maak mijn leven weer overzichtelijk

Het was een beetje een vermoeiende maar ook fijne exercitie, dat opruimen vandaag van 08:00 tot bijna 19:00.

Ik hoor al jaren van mensen hoe het moet, zo’n structuur voor je digitale archief. Zodat je je werkprocessen beter vorm kunt geven. Maar ik hield me er kennelijk niet echt aan.

In de loop van jaren had ik tientallen ‘notitieboeken’ (de hoofdstructuur) aangelegd. En honderden en nog eens honderden tags. Niet echt overzichtelijk.

Pas nadat ik uren bezig was, realiseerde ik me wat een logischere indeling zou zijn. Welke hoofdmappen ik kan maken en hoe ik die met tags kan onderverdelen. Pfff. Opeens ziet het leven er weer heel overzichtelijk uit! Dit is ‘Werk’. Dit is ‘Prive’. Dit is ‘Inspiratie’. Dit is de map ‘Ideeën’. Etc. etc.

Nu moet ik alleen nog zorgen dat ik niet meer van die kleine notitietjes maak terwijl ik onderweg ben zonder er ooit nog iets mee te doen of ze in de juiste map te zetten. Dat was nog het meeste werk vandaag: al die rare notities lezen zonder dat ik nog wist waar het over ging of wat de context was.

Wat je al weet hoef je niet meer te bewaren

Maar het gekste inzicht vandaag was dat ik al die informatie niet meer hoefde te bewaren, omdat ik het allemaal wist. Of omdat ik het niet meer nodig heb. Of omdat het compleet achterhaald is.

Ik weet wat ik moet weten over marketing en SEO en bloggen en AI en algoritmes. Ik hoef daar geen duizenden artikelen meer over te bewaren. Ik zou ze toch nooit meer lezen.

Gek idee. Er komt een moment dat je al heel lang werkt en dat je mede daardoor heel veel weet.

Er blijft altijd genoeg te leren gelukkig, daar niet van. Maar wat tot vandaag in duizenden Evernote-notities zat, dat heb ik niet meer nodig.

Ik voel me heel opgeruimd 🙂