De mogelijk toekomstig olympisch kampioen ijsdansen legde het uit: het moet moeiteloos lijken. Verslagen zat hij op een bank. Hij had vreselijke rugpijn maar stond op het punt om het ijs weer op te gaan om zijn vrouw op allerlei manieren boven zijn hoofd te tillen.
Je zag niet wat ze er aan deden, die pijn. Je zag hem alleen het ijs op gaan en slagen. Zonder zijn vrouw te laten vallen.
Het is wat me het meeste bijbleef van de documentaire over ijsdansers die ik gisteren keek. Nou ja, documentaire. Sprookje, zou je beter kunnen zeggen. Perfect geregiseerde poging om te zorgen voor meer bekendheid en het liefst ook meer punten. Misschien in de opmaat naar hun post-Olympische carrière.
De reden dat ik me opeens realiseerde dat het een prachtig sprookje was, was een van de eerste scenes. Daarin zijn de twee toekomstig kampioenen gezellig een ijsje aan het eten.
Ik wist eerst niet waarom dat ijsje me zo was bijgebleven na drie afleveringen. Maar vanochtend wist ik het opeens. Het was het bekende signaal. Want dat gebeurt nu altijd: hoe slanker de beroemde vrouw, hoe groter de kans dat ze gezien wordt met iets dat niet in het dieet van hele slanke vrouwen past. Ik herinner me een afgetrainde Instagraminfluenceter die zichzelf graag met pizza fotografeerde. En topmodellen die in ieder interview uitlegden dat ze graag pizza aten.
Het is de illusie die verkoopt. We willen graag geloven dat het kan, topmodellen-slank zijn en toch regelmatig pizza en ijs eten.
Net als we graag willen graag geloven dat die kunstdansathleten zonder veel moeite over het ijs dansen.
Aan de andere kant willen we ook graag zien dat er geleden is voor het succes. De stress, het doorzettingsvermogen, het vallen en weer opstaan.
Extra pijnlijk, dat vallen, bij ijsdansen en kunstschaatsen. En daarom des te spannender, vermoed ik.
Want ze mogen goden zijn, maar ze moeten wel menselijk blijven.
Een onmogelijke opgave.
Het is maar goed dat ik geen ijsdanser ben. Want dit blog heeft de illusie van moeiteloos al lang teniet gedaan.
Misschien scoor ik dan wel op menselijkheid.
Krijg je daar bonuspunten voor, als blogger?!
- Hoopvol blijven en doen wat je kunt is de manier vooruit - 4 maart 2026
- Waarom ik grote AI-bedrijven niet vertrouw - 3 maart 2026
- Brutalen hebben de halve wereld op LinkedIn – en wat zij kunnen, kun jij ook - 2 maart 2026
100 bonuspunten!!
❤️
De moeiteloosheid van een prof, op elk vakgebied, is iets raars. Het moet er moeiteloos uitzien, tegelijkertijd verbinden we minder waarde aan iets dat geen moeite kost. Dat alleen al!
Menselijkheid vind ik trouwens de leukste eigenschap van een blog.
Ja dat is het hè? Het moet moeite kosten maar moeiteloos zijn. Hoe dan?