De dagen zijn lang maar de jaren zijn kort

Ik sprak van de week iemand die midden in de jonge kinderen zit. Hectisch en druk, is het, naast een drukke baan. En ik moest denken aan de tijd dat ik zelf midden in de jonge kinderen zat. En het advies dat ik kreeg.

Toen ik mijn derde kindje kreeg had ik vrienden die een stuk ouder waren. Ik had een baby, een peuter en een kleuter terwijl de oudste van een van mijn vriendinnen bijna ging studeren en haar jongste op de middelbare school zat.

Soms kon ze het niet laten om advies te geven. Het waren van die dooddoeners, maar omdat zij het was nam ik ze toch serieus. Zoals het relativerende ‘little kids, little problems‘ (en dus big kids, big problems). Hoewel ik wel wist dat het waar was, kon ik me er weinig bij voorstellen. Het was soms overweldigend om de hele dag met de kinderen bezig te zijn. Wat kon er nog heftiger zijn dan luiers, flesjes, hapjes, aankleden, in bad doen, naar bed brengen, koken, spelen, verkoudheden, naar de creche brengen en slaapjes?!

Een ander gezegde was ‘The days are long but the years are short’. Oftewel: de hectiek van kleine kinderen is intens en uitputtend en de dagen lijken soms zo lang. Maar als je terugkijkt blijkt dat de jaren voorbij zijn gevlogen. Op een dag zijn ze groot, verlaten ze het huis en kijk je terug.

Dank zou je willen dat je ze nog een keer in bed mocht stoppen en een verhaaltje voor mocht lezen. Dat je een luier kon verschonen en een flesje geven. Dat je ze nog op de arm kon nemen of in zo’n zweterige draagzak mee kon zeulen. En vooral: dat je nog het middelpunt van hun leven was. Dat je de hele dag ‘Mama!’ of ‘Papa!’ hoorde. Of, zoals mijn zoontje zei: ‘Mappa!’ (handig … dan kwamen we allebei).

Jonge ouders hebben drukke banen en een belachelijke hoeveelheid sociale druk – alles moet mooi, gaaf, leuk, slim, succesvol zijn. Nog meer dan twintig jaar geleden, toen ik een jonge ouder was. Ze hebben het veel te zwaar, vind ik. En ze zijn zo druk dat ze geen tijd hebben om stil te staan en even van een afstandje te kijken naar wat er gebeurt.

Relativeren kun je leren – van anderen

Relativeren is lastig. Je moet het leren van anderen, denk ik. Of er moet iets gebeuren waardoor de maat vol raakt en je je eigen pad kiest.

Ik was bij mijn oudste zoon druk met tijdsschema’s en versgemaakte groentehapjes. Voor hem geen potjes! Niets daarvan. Ook al woonde ik in het buitenland en had ik al genoeg stress als nieuwe expat, het moest en zou allemaal vers zijn. Hij was mijn enige doel in het leven, op dat moment.

Tot ik bij een vriendin was rond etenstijd. Zij had een peuter en kleuter en was niet zo’n keukenprinses. Terwijl we stonden te praten, brak ze twee eieren in twee bakjes, deed er een klontje boter op en zette de bakjes in de magnetron. 1 Minuut later hadden de kinderen te eten. Stukjes rauwkost en fruit erbij en klaar.

Het was een totale eye opener voor mij: zo kon het ook! Het hoeft niet altijd perfect.

Bij mijn tweede was ik in het begin bezig met een strak schema, uit een beroemd boek van een strenge nanny. Het idee was dat de baby niet bepaalt wanneer hij eet en wanneer jij slaapt als moeder. Niets daarvan! Strakke schema’s volgen en hup, de baby volgt.

Maar hij werd ziek (niet door het schema). En ik werd gestresst, ook toen hij beter was. Na niet al te lange tijd was ik zo uitgeput van het schema en de stress van wat er gebeurd was dat ik besloot het allemaal maar als aanmoediging te zien en niet als strakke regels. En ging ik gewoon lekker doen wat wat mijn baby en ik fijn vonden.

Bij de derde, in de VS, was ik zo ver dat ik weigerde hem ‘snachts mee te geven aan de zusters, zoals daar gebruikelijk is. Ik wist het zelf beter! Mijn baby en ik waren het gelukkigst als we dicht bij elkaar bleven.

Ik heb geleerd dat ik toch gewoon moest doen wat bij ons paste. Het is jouw kind, niet dat van de rest van de wereld, van strenge nanny’s met bestselling opvoedadvies, Instagram influencers met perfecte levens maar zonder pedagogische opleiding, of je vrienden/vriendinnen en de ouders op school.

Maar het belangrijkste inzicht bleek uiteindelijk toch dat van mijn vriendin: de dagen zijn kort maar de jaren zijn lang. Oftewel: probeer er van te genieten.

Fotolijstje

Wij hebben een digitaal fotolijstje. De hele dag speelt daar een reel van momenten met de kinderen. Momenten uit ons leven als gezin, met tussenpauzes van 5 seconden.

Vakanties, geboortes, verjaardagen, feestdagen. Verliefde portretten van onze schatjes in alle leeftijden. Maar ook een foto van de jongste in het ziekenhuis met een duim in het verband. En van de jongens op de parkeerplaats bij het uitvaartcentrum vlak voor mijn moeders uitvaart, in hun beste pakken.

Foto’s op vliegvelden met hun kleine pinguïnreiskoffertje en koalarugzakje. In de sneeuw, op het strand, in de regen. Foto’s waarop ze hun favoriete knuffels vasthouden onderweg naar de crèche. In regenlaarsjes, verkleedkleren, ‘first days of school’-outfits, met hun diploma in de hand. Op de fiets, in de buggy, in de auto. In alle huizen waar we gewoond hebben in alle landen waar we gewoond hebben.

Ons leven als gezin, kortom.

Het is niet altijd gelukt, maar ik heb geprobeerd dat advies ter harte te nemen en te genieten. En gelukkig maar, want dat fotolijstje laat zien dat de tijd sneller gaat dan je denkt.

Het fotolijstje heeft me geleerd dat niet spullen maar momenten en ervaringen het waardevolst zijn. En dat je een digitale fotolijst nodig hebt om je dat bewust te zijn en je alles te blijven herinneren.

Maak me gek

Genieten is wel steeds lastiger, denk ik. Want kinderen opvoeden was nooit makkelijk, maar het was ook nog nooit zo moeilijk. De druk is enorm.

Je moet een fantastische vader zijn maar ook nog met de mannen op stap, lief en romantisch doen met je vrouw en je ouders en familie voldoende aandacht geven. Op je werk knallen en carrière maken maar ook minimaal twee keer per week sporten want kennelijk is de nieuwe standaard dat alle mannen gespierde fitnessgoeroes zijn die een paar keer per jaar een mudrun doen of een marathon lopen (vrouwen moesten altijd al slank zijn en blijven).

Je moet een hippe bakfiets hebben en je kinderen uit school halen als vader. Met ze naar de voetbal of ballet maar ook als vader staartjes kunnen vlechten. Je kinderen voldoende intellectuele stimulans bieden door activiteiten en speelafspraakjes te organiseren, maar ze ook voldoende los te laten zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot zelfstandige wezens. En zelfs vaders kunnen zich niet meer onttrekken aan de gekmakende hysterie van whatsappgroepen (al is dat wel zo eerlijk, dat niet alleen moeders daaraan overgeleverd zijn).

Zorgen voor gezonde maaltijden en verantwoorde snacks zonder suiker, pinda’s en palmvet. Dat ze niet meer dan een half uur op de iPad zitten en ze alleen voor de televisie zetten terwijl je aan het koken bent. Oh, en vooral geen processed foods, want: schande. Je kinderfeestjes moeten, ook al is je kind pas 4, 5, of 8 en het dat feestje nooit gaat onthouden, geweldige ervaringen zijn met indrukwekkende, professionele taarten (zie foto’s). Of alles moet juist zelfgemaakt zijn. Hangt van je scene af.

Plus dus carrière maken! Niet vergeten. Moeders en vaders. Natuurlijk.

Het is niet te doen.

Relax? Ga zelf lekker relaxen!

Je kunt de wereld niet buitensluiten. We zijn nu eenmaal onderdeel van een hele generatie ouders en kinderen met een bepaalde vibe. We maken onze eigen fouten en hebben onze eigen verworvenheden. En zo leveren we op onze beurt een generatie af die dingen goed en fout gaat doen.

Maar als je kleine kinderen hebt, is het vooral belangrijk om te accepteren dat dit de lange dagen zijn en dat je er maar beter van kunt genieten. Want het is voorbij voordat je het weet.

Echt.

Ooit geef je het laatste flesje en verschoon je de laatste luier.

Ooit moet je de lego of de poppen opbergen, omdat ze er nooit meer mee spelen. En twee jaar laten vragen ze je of ze niet gewoon alles mogen verpatsen op de vrijmarkt.

Ooit is het de laatste keer dat je kind bij jou in bed kruipt na een nachtmerrie en je zult niet eens doorhebben dat dat de laatste keer was.

Ooit krijg je je laatste tekening van Starwars-ruimteschepen, regenbogen of de kat.

Ooit betrap je je kind op roken, vapen, blowen en drinken. Of op een leugen.

Ooit blijft hij zitten of haalt zij een onvoldoende. Heeft ze een grote mond tegen je en komt hij thuis met een vriend of vriendin die je niet ziet zitten.

Ooit ben je alleen nog de man van de dad jokes of de vrouw van de was-in-het-weekend.

Ooit rollen ze met hun ogen als je iets zegt.

Maar die tijd is nog ver weg.

Geniet er van, zou ik zeggen. Doe alsof die kinderen jouw persoonlijke cadeau zijn, jouw persoonlijke speeltuin. Alsof je altijd samen op vakantie bent. Want nu zijn ze nog van jou! Bouw lekker een bubbel waarbinnen jullie van elkaar kunnen genieten. Het komt wel goed met ze, wat jij ook doet.

En zeg tegen jezelf, als je het helemaal gehad hebt met de continue hectiek van zorgen en opvoeden: de dagen zijn lang maar de jaren zijn kort.

(en schaf ook zo’n digitale fotolijst aan! de beste zijn duur maar groot en met een app om foto’s van je telefoon direct naar je fotolijst te sturen. aanrader. Wij hebben er een van Denver Frameo.)