Ik was vandaag voor het eerst in museum Voorlinden. Dat had ik best wat eerder kunnen doen.
Een paar jaar geleden gaf A. me een boek: waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. Het was verrassend leuk. Ik weet de inhoud niet meer precies, maar wat me bij is gebleven dat nieuwe ervaringen er voor zorgen dat je je jong blijft voelen. Of dat de tijd langzamer gaat of juist sneller? Ik weet het niet meer. Alleen dat het goed voor je is.
Daar moest ik aan denken, terwijl ik allerlei nieuwe dingen deed. Zoals naar Voorlinden.
Ik was er nog nooit geweest. Aangezien het museum zich op 15 minuten (of, in mijn tempo, 19 minuten) fietsen bevindt was dat toch gek. Iedereen die ik ken is er geweest – en niet alleen mensen in de buurt. Ie-de-reen. Behalve ik.
Ik wist niet goed waarom ik nooit geweest was. En waarom het me altijd een beetje tegenstond. Maar wat ik me gaandeweg realiseerde was dat ik mijn hele beeld van het museum had gebaseerd op de twee kunstwerken die iedereen altijd op Instagram deelde. Het zwembad en de twee twee-keer-zo-grote mensen. En die spraken me niet aan.
Het was een domme fout. Het heeft me een heleboel doen missen de afgelopen jaren, vermoed ik.
Gelukkig stelde vriendin W. stelde het voor en dacht ik … why not?!
Het gebouw is de helft van het plezier. Het uitzicht, de lange gang met banken waar je gewoon een beetje naar buiten kan kijken. De grote witte muren, de houten vloeren, het dak … prachtig.
Ik kan niet wachten tot de tuin weer bloeit (en daarvoor heb je geen toegangsbewijs van 22 euro nodig. de museumkaart is niet geldig).
Ik vond niet alles even aansprekend. Sommige dingen waren weliswaar indrukwekkend maar ook een beetje makkelijk. Of juist heel moeilijk te begrijpen (waar ik een beetje giechelig van werd, geef ik toe).
En toch heb ik genoten. Vooral van de tentoonstelling van Shilta Gupta.
Moderne kunst is vaak moeilijk te begrijpen. Of lastig mooi te vinden als je het verhaal er achter niet kent. Maar soms kan het je echt grijpen. Omdat iemand een thema als het ware vastpakt en er een totaal nieuwe draai aan geeft.
Het grote thema van Gupta is poëzie (denk ik). En dan specifiek verboden poëzie of althans woorden die niet mogen worden uitgesproken. Dichters die de mond gesnoerd wordt, van vroeger en van nu. En met dat gegeven maakt ze vervolgens tastbare objecten. Zoals deze indrukwekkende installatie waar je door heen kunt lopen:
Hoe kom je er op? vroeg ik me telkens weer af. Hoe maak je van iets dat niet tastbaar is zoveel concrete, tastbare uitingen?
Zo had ik eigenlijk nog 30 minuten voor bovenstaand klapperbord (zo’n bord als je hebt op vliegvelden) willen zitten. Ik vond het briljant op zoveel manieren. Als Voorlinden de museumkaart zou accepteren, was ik volgende week teruggegaan om er nog een tijdje te zitten. Maar helaas! Wekelijks een ticket kopen is me een beetje te gek. Denk ik. Wie weet.
De tentoonstelling van Gupta is een aanrader voor iedereen die van tekst houdt. En helemaal voor iedereen die van gedichten houdt.
Maar er was nog veel meer kunst die verbaasde en verraste. Niet alleen die ietwat makkelijke kunst die je op Instagram ziet. Ook heel veel andere dingen. Echt een aanrader.
En (tip!): als je van plan bent te gaan en je bent iemand die wel houdt van een beetje performance art, zorg dan dat je een uurtje extra uittrekt en wordt onderdeel van de tentoonstelling. Je kunt je tijdslot hier boeken. Je hoeft er niets voor te kunnen, behalve een uur lang concentreren op een activiteit.
PS Een kaartje is dus 22 euro en de museumkaart is nniet geldig. Er is een mooi maar niet goedkoop restaurant, parkeren en bezoek van de tuin/landgoed zijn gratis. Hele fijne museumwinkel (kun je ook in zonder kaartje). De mooiste toiletten die ik ooit in een museum heb gezien. En let op: het is een stukje lopen vanaf de parkeerplaats naar de ingang, mocht je slecht ter been zijn. En het is ook een flink eind vanaf de bushalte, maar te doen als je gewoon mobiel bent. Oh en tenslotte: er zijn iedere week stilte-uren, Stilte-op-sokken-uren
Ik vond dit museum ook echt een aanrader voor anderen. En de twee bekendste kunstwerken had ik al te vaak gezien. Toch vond ik het heel erg tof dat je even stil kunt staan bij de (werkende!) mini liftjes waardoor je je heel groot voelt. En vervolgens de hoek om loopt en je je ineens heel klein voelt door de twee enorme strandgasten. Dat werkte erg goed, vond ik.
Ik had er overigens mijn jonge kinderen mee heen genomen omdat het toegankelijke kunst is.
Het mocht niet baten.
Alleen maar chagrijnig, haha.
Hahaha wilden ze zelfs niet in het zwembad?? Ik moet zeggen dat ik het behalve het zwembad en de liftjes niet zo kindvriendelijk vond. Het LAM in Lisse is dan een betere match, plus fijne suppoosten die je dingen vertellen en je helpen kijken. Ze hebben daar ook een beeld van de kunstenaar van de strandgasten, maar dan juist een verkleinde versie die net zo’n vreemd gevoel oproept. Omdat het net zo realistisch is. Geweldig museum.