Ode aan de vrijwillige onvrijblijvendheid. En aan…

twitterchat #blogpraatTwitterchat #blogpraat is een compleet vrijblijvend fenomeen.

Je kunt meedoen, of niet.

Je kunt iedere week deelnemen en dan een paar weekjes niet. Je kunt een jaar lang actief deelnemen en dan nooit meer. Je kunt het een paar keer proberen en besluiten dat je het niets vindt.

Het is allemaal OK!

En dat meen ik.

Na 4,5 jaar kan ik je zeggen: al die dingen komen voor. Ik heb mensen zien aanschuiven en weer weggaan. Of sporadisch terugkeren. Of een flinke lange tijd blijven maar af en toe gewoon prioriteit geven aan andere dingen (duh! logisch!).

Maar: er 1 persoon die is gekomen en niet meer weggegaan.

Zonder de mensen tekort te willen doen die er vrijwel altijd zijn (you know who you are)!

Vrijblijvendheid is wat zo fijn is aan #blogpraat, denk ik. Ook al is het heerlijk om mensen te hebben die terugkeren, mensen die je al kent en herkent.

Maar wie je ook bent en hoe vaak je meedoet, het is fijn dat je met open armen ontvangen wordt. Of je nou een keertje komt of vaker of terugkomt, maakt niet uit.

Jij kunt, kortom, gewoon meedoen als het uitkomt met je andere hobby’s en verplichtingen.

Maar ik doe altijd mee.

En dat voelt totaal niet als een verplichting.

Maar dat het niet zo voelt, komt denk ik vooral door Raymond.

Die is er namelijk ook altijd. Of net zo ‘altijd’ als ik!

Het gezegde: samen sta je sterker, is zo waar. Zo’n wekelijkse chat voelt niet als een last, omdat ik er niet alleen in ben.

Raymond regelt de blog reviews, maakt iedere week een transcript (en geloof me, dat is een heel gedoe!) dat hij ook nog eens netjes op de site zet. En hij IS er altijd.

We hoeven vaak niet eens te overleggen want we weten wat de ander gaat doen.

Heerlijk is het. Zonder hem weet ik niet of ik het had volgehouden. Niet omdat het als een verplichting voelt, maar omdat ik er gewoon het type niet naar ben om de dingen alleen te doen.

Dankjewel, Raymond.

You rock.

 

Sharing is caring

De ‘sharing is caring’ link van vandaag is niet moeilijk: neem een kijkje op het intelligente en informatieve Vakblog over ‘werken met informatie’.

Hoe begin je een twitterchat?

Ik kreeg een vraag laatst. “Hoe begin je een twitterchat?”.

Twitter chats zijn een bijzonder fenomeen en een van de dingen die Twitter voor mij persoonlijk heel bijzonder heeft gemaakt. Het is geven, delen, connecten, verbinden. Het is een manier om heel veel mensen tegelijk te laten praten over een onderwerp. Het is een manier om op een bijzondere manier een online community op te bouwen.

Het heeft mijn leven veranderd.

Als ik nu zou beginnen, zou ik over de volgende dingen nadenken.

[Het is zaterdagavond laat dus mogelijk niet het ideale moment om deze handleiding te schrijven. Maar als ik nog dingen bedenk zet ik ze er bij.]

Onderwerp

Uiteraard moet je een onderwerp hebben. De gemeenschappelijke interesse die jou en de deelnemers gaat verbinden. Maar dat spreekt voor zich.

Je onderwerp moet breed genoeg zijn dat je er jaaaaaaaarrrren over door kunt praten. Dus niet te beperkt formuleren.

En formuleer het in 1 zin. Of een halve. Dat je het in een tweet uit kunt leggen, inclusief @naam. Want dat ga je heel veel doen als twitterchatorganisator: in een tweet aan iemand uitleggen wat de chat inhoudt.

Oh ja: kies een onderwerp dat je kent, dat je boeit en waar je plezier in hebt of dat je erg belangrijk vindt. Anders wordt het heel lastig om keer op keer onderwerpen te vinden en vol enthousiasme te blijven chatten!

Naam

Idealiter is de naam van je chat, de hashtag (#+iets) herkenbaar, duidelijk en uniek.

In de praktijk zijn de meeste chats genoemd naar een afkorting van het onderwerp. Dat werkt prima voor mensen die weten waar het over gaat. Maar ik geloof sterk in een herkenbaar woord. Want de grote kracht van die hashtag is dat andere mensen hem gaan zien in tweets van anderen en getriggerd worden om er op te klikken en eens te kijken wat het is.

Maar goed, nogmaals: de meeste hashtags voor twitterchats zijn afkortingen.

Check ook nog even of jouw term al in gebruik is als hashtag. Beter is het om een unieke term te hebben, dat voorkomt verwarring, problemen en het voorkomt er tijdens je chat berichten in de ‘stream’ verschijnen die niet bedoeld zijn als onderdeel van het gesprek. Dat je term uniek is, is veel belangrijker dan dat het een duidelijke term is (als je moet kiezen en vaak zal dat moeten).

#blogpraat komt voort uit #blogchat, een Amerikaanse twitterchat voor bloggers waar ik aan deel nam.

Domein & twitter account

Tip: als je besloten hebt hoe je chat gaat heten, claim dan meteen de bijbehorende domeinnaam. Ook daarvoor geldt dat je op die manier problemen voorkomt. Bij mijn eigen host, justhost.nl (geen aff :)) kost een .nl domein 5 euro per jaar en een .com domein 8 euro per jaar. Dan heb je het maar. Je kunt het altijd weer opzeggen als het na een jaar niet de moeite waard is.

Ik was zelf te laat – ook al bestond de term niet voordat ik hem in gebruik nam. Na een paar maanden wezen mensen me er op dat ik het domein zou moeten kopen en toen had iemand het al gekocht, de .nl versie althans. Het is niet erg want met de .com versie kan ik ook uit de voeten, maar wel een beetje irritant.

Ik zou ook de bijbehorende twitter account claimen. Ik denk niet dat je hem moet gebruiken (kom ik verderop op terug) maar het kan geen kwaad.

Details bepalen: tijdstip en frequentie

Bepaal de frequentie, de dag, het doel en schrijf het op voor jezelf. Het is zoals al eerder gezegd als je het in 1 tweet kunt zeggen. “#blogpraat is een wekelijkse twitterchat voor en door bloggers”, bijvoorbeeld.

Realiseer je dat een wekelijkse frequentie van jou vraagt dat je voorbereid bent, een onderwerp hebt gekozen, tweets stuurt om mensen te attenderen en voor, na en tijdens de chat aanwezig bent op Twitter om te chatten.

Realiseer je ook dat een niet-wekelijkse chat lastiger is om bij mensen tussen de oren te krijgen. Mensen denken niet zo snel: Oh, het is de tweede dinsdag in de maand, tijd voor #xyz! Maar wel: het is maandagavond – het is tijd voor #blogpraat! De routine doen veel voor de opbouw van je community, denk ik. Mensen gaan leren dat je er altijd bent op dat tijdstip.

Een andere manier om een chat te organiseren is door ze als aparte ‘campagnes’ te zien en ze aan je comunity aan te kondigen voor een bepaald tijdstip, naar aanleiding van een bepaalde gebeurtenis bijvoorbeeld. Dit betekent wel dat je moet weten dat je een grote groep twitteraars kunt bereiken en kunt mobiliseren.

Communicatie

Nu komt het er op aan: je moet een groepje mensen enthousiast krijgen voor je chat. Als je maar een paar enthousiaste deelnemers hebt, is het de start van iets. Hoe meer mensen praten over je chat en hem aanbevelen dan wel aankondigen (of jouw aankondigingen retweeten), hoe sneller je een beetje omvang krijgt en hoe leuker het wordt.

Manieren om dat te doen (niet dat ik die destijds bewust heb toegepast)

  • Doe het samen: door met een groep een twitterchat te beginnen, heb je een veel groter netwerk. Plus een betere werkverdeling ;)
  • Beroemdheden: als je bekende mensen bereid kunt vinden mee te doen, wordt het voor mensen interessanter om mee te doen en je kunt je twitterchat ook door de bekendheid laten aankondigen in zijn/haar netwerk
  • Buiten Twitter: als je een netwerk hebt buiten Twitter, zou ik dat aanspreken. Nieuwsbriefabonnees, facebookvrienden of -fans, collega’s, klanten.
  • Betrek de eerste enthousiastelingen: als je tijdens je eerste chats een aantal twitteraars hebt als deelnemer die heel enthousiast zijn, probeer hen dan te betrekken en een rol te geven. Samen is het leuker en makkelijker. Ik ben iedere week blij met @rsnijders en op de achtergrond is er @inktspatten. En in het begin waren er een paar mensen die heel trouw meededen en het daarmee de moeite waard maakten. Zonder @piggypower1, @essenstamtam en @rkroesbergen was #blogpraat al lang weer opgehouden, denk ik!

Twitteren uit je eigen naam, of niet?

Veel mensen die een chat beginnen twitteren vanuit een speciale twitter account. Hoewel ik die account wel vast zou leggen, zou ik hem niet gebruiken.

Ten eerste omdat er geen ‘mens’ zichtbaar is en het dus lastiger is om mensen je te laten vertrouwen en herkennen. En ten tweede omdat het voor jou als organisator veel meer op gaat leveren als je zichtbaar bent vanuit je eigen account. Voor veel mensen is ‘bekendheid’ ook het doel, lijkt me (ook al was het dat voor mij niet). En dan is het zinloos om een andere account te gebruiken.

Voor mezelf sprekend, ik zou het jammer vinden als mensen me niet zouden herkennen. Bovendien, alles versterkt elkaar, jouw persoonlijkheid en de chat en je netwerk en je gezicht en je stem… Eventueel zou je vanuit een bedrijfsaccount kunnen tweeten maar zelfs als het je doel is om als bedrijf zo’n chat te organiseren zou ik als persoon deelnemen, denk ik en iemand anders de bedrijfsaccount laten beheren in de chat. Of de bedrijfsaccount af en toe te laten retweeten naar het eigen netwerk.

Nu komt het er op aan…

Eigenlijk heb je nu nog maar twee dingen nodig om je chat succesvol te maken:

Enthousiasme.

Doorzettingsvermogen.

Chats lopen niet vanzelf. Vooral in het begin hebben ze veel aandacht nodig. Iemand moet duwen en trekken, vol enthousiasme. En dat blijven doen, keer op keer.

Rest mij te zeggen: succes!

 

Zeker weten.

8654808673_d88fac95ce_mHeel af en toe vraag ik me af waar dit toch allemaal naar toe gaat. Dit blog. Jullie. Jullie en ik. Als het nu zó is, hoe zal het dan worden? Blijft het leuk? Voor mij? Voor jullie? Moet het niet anders? Is het niet saai? Wat als het ophoudt? Zal ik ooit stoppen? Zal ik nooit stoppen? Wat als ik een dag niet blog???

En: moet het niet innovatiever en creatiever, zoals bij Jacob Jan die je altijd weet te verbazen (zie hier, hier, de nu-al-een-klassieker hier en deze serie die bril-jant is als je de mensen over wie het gaat, kent).

Etc.

Dan denk ik aan #blogpraat, dat zichzelf ontwikkelt. Misschien niet zo hard als sommige mensen zouden proberen het zich te laten ontwikkelen als zij zo’n twitterchat ‘hadden’. Maar Lekker Belangrijk (“LB!” zeiden mijn vrienden en ik dan, toen, destijds. “LB”.). Punt is, ik had niet gedacht dat het er na 3 jaar nog zou zijn en dat ik het nog oprecht leuk zou vinden om iedere week te doen. Je zou kunnen zeggen, het innoveert niet genoeg, maar dat is niet helemaal waar plus, moet dat dan? Ja, waar gaat dat naar toe? Nee, maakt het iets uit?

Je moet stoppen op je hoogtepunt he? Zeggen ze. Is dat nu?

Ik weet het niet. De vraag is fatalistisch en deprimerend maar komt toch in me op, soms.

Aan de andere kant. Vandaag las ik het blog van Heleen. Die blogt 1 week. 1 week! En ze blogt nu al zo als ze blogt. Ik doe er 6 jaar over. Zij 1 dag. OK: 7.

Kortom. Bij bloggen en het leven in zijn algemeenheid: Alles kan. Alles mag. Gewoon niet proberen vooruit of achteruit te denken. Gewoon zijn. Gewoon doen. Dat is genoeg.

– Denk ik.

– Nee, zeker weten.

Bloggen is: gewoon beginnen.

Als je niet weet wat je moet bloggen, dan moet je gewoon beginnen. Dat is de truc, toch?

Dat doe ik dus maar.

Schrijf. Schrijf. Schrijf. Schrijf. Schrijf.

:)

In other news, mijn boek blijkt al te koop te zijn! Het is me wat. Je naam op managementboek.nl te zien, sjonge. Zie hier. Het was niet zo in me opgekomen dat het ECHT was, snap je? Maar daar staat het. Ik hoop het over een paar dagen in mijn handen te hebben.

We hadden het in #blogpraat van de week over allerlei dingen, maar o.a. de vraag hoe je was begonnen met bloggen. Ik heb er hier een storifyverslagje van gemaakt.

Het leuke aan dat verslag is dat er heel veel mensen zijn die tot de conclusie kwamen dat ze altijd al schreven of wilden schrijven. Dat was voor mij ook zo. Zo lang als ik me kan herinneren, schreef ik. Vooral gedichten maar ook gewoon als een dagboek. En lange brieven aan penvriendinnen. Gewoon leuk om te zien dat veel van die vroegere schrijvers zich richting blogs hebben begeven.

En heel herkenbaar en mooi ook om te zien hoe bloggen voor veel mensen een uitlaatklep is, een lijntje naar buiten, een manier om richting te geven zelfs. Een beetje zoals ik nu doe door maar wat te typen!

Mooi iets, dat bloggen.

Schrijf! Blog! Fotografeer! Voor #blogpraat :)

Het is al bijna zo ver. Twitterchat #blogpraat bestaat bijna 3 jaar.

Sjonge.

Het is me wat!

Ik ben naarstig op zoek naar de eerste paar #blogpraat tweets, ik hoop ze binnenkort te pakken te krijgen met behulp van een professionele data-doorzoek-partij. Het lijkt me wel spannend om die terug te zien.

Gek om te bedenken dat ik toen niet wist dat #blogpraat vandaag nog zou bestaan!

What was I thinking, bij die eerste #blogpraat????

Geen idee.

Haha!

Ik had niet eens veel volgers. 100? 200? 300?

Anyway.

Als je wel eens mee hebt gedaan met #blogpraat, of hebt gelezen, zou ik het echt heel, heel, heel erg leuk vinden als je mee wilde bloggen met ons virtuele verjaardagsfeestje. Het werkt heel simpel: je schrijft op je eigen blog een stuk over bloggen of over #blogpraat, en dan even in de comments onder dit artikel de link vermeldt, zodat iedereen mee kan lezen. Het hoeft natuurlijk geen ‘artikel’ te zijn. Het kan alles zijn. Foto. Gedicht. Video. Lang. Kort. Maakt niet uit.

En als je geen blog hebt, of liever niet off-topic blogt op je eigen blog, geef dan even een seintje bij het artikel of op Twitter @inktspatten, dan kunnen we het op blogpraat.com als artikel publiceren.

Leuk!!!! See you there :)