Het kan verfrissend zijn om door iemand even gewezen te worden op een ander perspectief. Of jezelf een nieuw perspectief cadeau te doen, natuurlijk, dat kan ook.
Zo klaagde ik vandaag tegen een collega dat iets niet gebeurd was. Het ging om het geven van een reactie ergens op, en ik had dat doorverwezen naar mijn collega’s. Ik dacht oprecht dat het iets was dat zij beter konden doen.
Maar die collega wees me er (hel aardig!) op dat ik het ook zelf had kunnen doen, een reactie geven. Omdat ik de hele dag niets anders doe, op andere kanalen dan het kanaal waarop mijn opmerking betrekking had. Ha!
hoe waar!
Abracadabra: nieuw perspectief
Anyway. Abracadabra voor jullie misschien (begrijpelijk gezien mijn vage omschrijving), maar waar het op neer komt is dit:
soms moet je even een duwtje krijgen om van plek te veranderen en opeens dingen in een ander licht te zien.
Vanuit een ander perspectief. Het is verfrissend om van plek te verschuiven, andermans standpunt te horen, je te verplaatsen in een ander. Soms geven anderen je dat zetje. En soms kun je jezelf gewoon een zetje geven.
Van kolibries, en magnolia’s
Situatie 1
Dat was mijn thema vandaag. Zo heb ik vandaag mijn stoel (ik werk aan de eettafel) een stukje opgeschoven, dichter bij het raam, voor een nieuw perspectief.
Het is namelijk zo: de magnolia in onze tuin staat in bloei. Het is hier al een week boven de 24 graden Celsius, en alles is aan het bloeien en ontspruiten. Tulpen, narcissen, en magnolia’s snappen er niets van (in Chicago kan zelfs Pasen nog een Witte Pasen zijn!) en zijn binnen een paar dagen van winterslaap naar bloei gegaan .
En die bloeiende magnolia is belangrijk voor mij. Want vorig jaar ging een droom van mij in vervulling: ik zag een echte, levende, wilde kolibrie. Een vogeltje waar ik als klein meisje al over las. En vorig jaar toen de magnolia bloeide, toen zag ik hem.
Het was maar een flits. Echt een groene flits. Die diertjes zijn zo klein en snel, het leek meer een grote bij! Maar aan de bewegingen zag ik dat het iets anders was. En terwijl hij alweer weg was, registreerde mijn hoofd pas wat mijn hart al wist: een kolibrie!
Perspectief en context
Gek misschien voor jullie, maar ik vond dat zo gaaf. Iets waar je al sinds pak hem beetje je 7e over denkt, dat is niet niets.
Plus, het zou zo maar kunnen dat ik hier volgend jaar niet meer woon en dan dus ook niet de gelegenheid heb om die kolibrie te zien of de magnolia te zien bloeien. Ik weet, er komen andere magnolia’s, misschien ook andere kolibri’s, maar toch. Zo krijgt iets nog weer een volgende context, en een ander perspectief.
Schuif je stoel een stukje op
Situatie 2
Maar goed, ik zag nu dus de magnolia weer in bloei staan. Maar ik realiseerde me dat ik de kolibrie nooit zou zien dit jaar. Want ik zit tegenwoordig niet meer aan de rand van de tafel met uitzicht op de magnolia. Ik zit in het midden. Zie foto’s voor verschil. Mijn zoontje Tamas zat altijd links naast mij, en nu zit hij rechts. Naast zijn grote broer Joshua, namelijk. Bovendien zit er sinds een week nog een kinderstoel tussen, van Jamie.
Kortom, mijn plek aan tafel was veranderd, het afgelopen jaar. En daarom zou ik dus weinig kans hebben om de kolibrie te zien.
Dus mijn stoel staat nu weer naast die van Jos. Misschien verhuizen we Tamas wel naar de bank aan de andere kant van de tafel. Dan heb ik niet alleen ik, maar ook hij een nieuw perspectief. :-)
*even naar buiten rent voor foto van magnolia*
