Valse bescheidenheid: check.

Ik was met Frank aan het ‘overleggen’ vandaag. Nee, echt overleggen, maar omdat het altijd zo leuk is voelt het niet als werk.

Ik weet niet hoe we er op kwamen, maar we hadden het over het tweeten van je nieuwe blog posts. Want dat is natuurlijk een makkelijke manier om te zien waar de mensen om je heen mee bezig zijn. Voor mij is Twitter een soort informatiefilter. Maar dan moet die informatie wel getweet worden.

Dat doe ik niet. Althans, niet vaak. Ik blog iedere dag, maar ik communiceer mijn nieuwe artikelen nauwelijks via Twitter.

Waarom zou je alleen maar linken naar de artikelen van een ander, en niet naar die van jezelf? vroeg hij.

Tsja. The million dollar question.

Tweet jezelf

Daar moest ik even over nadenken. En ik kwam tot diepgaande conclusies.

Ik wil mijn volgers niet lastig vallen. Ik wil mezelf niet opdringen. Ik verwacht van niemand dat ze interesse hebben in mijn artikelen. Ik vind het wel geweldig als het zo is, dat wel! Maar ik ga mezelf niet promoten. (…)

Mijn houding is een beetje ‘dat mensen die echt geïnteresseerd zijn, er vanzelf wel op uitkomen’.

Sterker nog: ik deed gisteren mee met #PHOT, en was eerst van plan om niet eens de link naar mijn artikel te plaatsen onder het hoofdartikel van @metkcom! Terwijl dat toch echt het idee is, dat je het samen doet, dat je elkaars blogs bezoekt en bekijkt en geïnspireerd raakt en dingen deelt. Dat maakt het zo leuk, tenslotte. En dat bezoeken doe ik wel.

Maar ik vond het onnodig om mijn link te plaatsen (uiteindelijk wel gedaan, want Karin wist me toch wel te vinden dus ik realiseerde me dat het onzin was) (ze heeft al vaker die rol vervuld voor mij, van iemand die me in beweging krijgt).

Bescheidenheid kan vals zijn

Zie hier mijn haat-liefde verhouding met marketing. Ik ben goed in marketing. Erg goed zelfs. Maar niet in die van mezelf. Omdat ik het niet nodig heb, vind ik (want ik weet niet wat ik dan te verkopen heb).

Maar ook omdat ik last heb van valse bescheidenheid.

Valse bescheidenheid, dat is dat je bescheiden lijkt, maar het niet bent. Dat is dat je doet alsof je jezelf niet onder de aandacht brengt omdat je bescheiden bent. Maar dat je eigenlijk gewoon bang bent.

Bang waarvoor? Dat weet ik niet. Ik wordt altijd aan het denken gezet door de posts van Laura Babeliowsky, zoals hier, die mooi de vinger op de zere plek van (vrouwelijke) ZZP-ers legt wat dat betreft.

Het is alsof ik mezelf niet echt serieus neem. Alsof ik ‘het er maar een beetje bij doe’. Alsof ‘er toch niets van afhangt’. Alsof ‘ik het gewoon leuk moet blijven vinden’.

Onzin natuurlijk.

Faalangst

Het is niet meer en niet minder dan de angst om te falen. De angst voor afwijzing. Dat is het.

Ben ik serieus over mijn werk? Natuurlijk. Is het een carriere? Absoluut. Verdien ik geld? Jazeker. Heb ik ambitie? Nou en of. Haal ik er uit wat er in zit? Nee.

Dat woord ‘faalangst’ heeft nogal wat associaties voor mij. Toen ik in de brugklas HAVO/VWO zat, presteerde ik onder de maat (en, belangrijker, onder mijn kunnen). Het mooie was natuurlijk dat mijn 1 voor een overhoring als dom werd gezien en de 1 van mijn klasgenoten hen tot de coolste van de klas maakte. Ik heb nooit begrepen hoe dat nou zit. Maar dat terzijde…

Ik moest dus samen met de andere wanpresteerders van mijn klas op faalangstcursus.

Faalangst, dan moest je een vuist maken en heel hard knijpen want dan stroomt het bloed terug naar je hoofd en dat heb je nodig om te denken en dan kun je weer presteren want het is gewoon de fight or flight reactie die je hebt en dan komt alles weer goed.

Het is ook goed gekomen. Maar wel op mijn manier, via mijn eigen weg. En, om eerlijk te zijn, leek faalangst niet echt meer een rol in mijn leven te spelen, de afgelopen pak-hem-beet 25 jaar.

Wijsheid komt met de jaren? :-)

Kleine stapjes

De weg naar verandering begint met een eerste stap. Dus vanaf nu gaan mijn artikelen mijn twitterfeed in. Nog niet automatisch, want dan moet ik nog iets overwinnen. Maar getweet worden zullen ze!

*ik wilde afsluiten met: “Wees gewaarschuwd”, maar dat was natuurlijk weer de vals-bescheiden-elja die de kop op stak dus dat schrijf ik niet, waarvan akte*