Vertrouwen

Deze titel zou wel een #WOT kunnen zijn – misschien is het wel eens een #WOT geweest. Gisteren tijdens de #blogpraat tweetup en daarna moest ik er aan denken. Het kwam ook een paar keer ter sprake, in andere bewoordingen.

Je kunt er in bevestigd worden, als je long-time blogpraters voor het eerst ontmoet. Maar je kunt er ook in teleurgesteld raken, onterecht vertrouwen blijken te hebben gehad.

Integere marketing

We kwamen heel veel op het onderwerp marketing gisteren tijdens #blogpraat.

Toevallig was dat een onderwerp dat al de hele week door mijn online leven speelde. Amerikaanse marketing, zegt men dan eufemistisch.

Cryptisch, he? Sorry.

Marketing is marketing? Nee, marketing is niet marketing. Er is marketing met resultaat en marketing zonder resultaat. En er is marketing die bij jou als ondernemer past, en marketing die dat niet doet. Er is dicht bij jezelf blijven en dat niet doen. Er is marketing om mensen over te halen iets te kopen dat ze niet nodig hebben. Er is marketing met trucjes. Er is marketing vanuit een oprecht geloof in je product, en marketing van troep.

Het is een verwarrend onderwerp. Hoe ver mag je gaan?

Taggen als vorm van marketing

Ik las ooit een mooi artikel over een man die een gigantisch succesvol blog had opgebouwd.

Hij ontdekte een makkelijke manier om bekend te worden: hij interviewde artiesten binnen een bepaalde niche, die nog niet zo beroemd waren dus nog openstonden voor dat soort dingen. Vervolgens publiceerde hij de interviews. En dan ging hij die artiesten taggen en noemen op Twitter en emailen etc zodat ze het artikel zagen en onder hun eigen volgers en fans gingen verspreiden.

Slim, toch?

Ik zie dit mensen nog wekelijks doen (als het niet dagelijks is). Het is vaak ongelofelijk doorzichtig.

Grappig genoeg erger ik me er aan. Zou ik niet moeten doen: je doet er meestal niemand kwaad mee, je kwetst niemand, je helpt die ander alleen. Behalve als je dat wel doet, dan, he? Dan wordt het een ander verhaal. Als je mensen kwetst, of als je mensen die een zwakte hebben, uitbuit op en vanwege die zwakte.

Taggen op Facebook

Ik herinner me nog dat Mari Smith op haar fanpagina en haar blog een stuk schreef over etiquette bij het taggen op Facebook. Omdat zij, met haar groeiende populariteit, een doelwit was.

Ik was in shock. Ik had haar ook wel eens getagd, gewoon omdat ik dacht dat andere mensen haar dan makkelijk konden vinden door op haar naam te klikken. Ik realiseerde me niet dat het ook gezien kon worden als een manier om mijn eigen fanpagina onder de aandacht te brengen van haar fans.

Naiëf

Soms ben ik een beetje naiëf. Ik ga uit van het goede in de mens. Dat ze dingen doen met oprechte bedoelingen, geloven dat ze mensen kunnen helpen (maar daar best iets aan mogen verdienen).

Maar de afgelopen week kreeg ik voorbeeld na voorbeeld te zien van mensen die dat heel bewust doen. Over het randje gaan (wat mij betreft). Of zelfs ronduit liegen. Of zichzelf anders voordoen dan ze zijn. Of de werkelijkheid anders voordoen (dat je al bijna uitverkocht bent, terwijl je peentjes zweet om de tent toch vooral vol te krijgen). Of publiciteit zoeken ten koste van iemand anders.

Anderen kopieren. Het mag misschien wel, maar is het ook OK?

Alles onder het mom van ‘dat is marketing op zijn Amerikaans’.

Tsja. Het is maar net wat voor naam je het geeft, he?

Wat het met mij doet, is in ieder geval dit: minder vertrouwen. Minder vertrouwen in de mensen achter de trucjes.

[Diepe zucht slaakt]. Jammer, he?